De humanistische canon

humanistische canon - logoHumanisme, lees ik op de website van het Nederlandse Humanistisch Verbond,  is een “levensbeschouwing die uitgaat van de waardigheid van mensen”. Het is “een politiek-moreel streven” en “omvat ook een streven naar een goed, mooi en zinvol persoonlijk leven” (uit Eigentijds humanisme, pdf).

Waar hálen ze het?

Ook daarop heeft het Humanistisch Verbond een mooi antwoord geformuleerd. In een 35-tal korte maar duidelijke hoofdstukken (of “vensters”) worden zowel de historische peilers als de meer contemporaine invloeden en stromingen binnen het hedendaagse humanisme uit de doeken gedaan.

Hier de usual suspects als Sokrates en Protagoras, Erasmus en More, Camus en de Beauvoir. Ook Voltaire, Hume, Diderot, Multatuli, Karl Popper, Leo Apostel en vele anderen komen aan bod. Enigszins tot mijn verbazing wordt er ook een hoofdstuk besteed aan het postmodernisme (in mijn niet al te bescheiden mening zowat het tegendeel van “paideia”) en krijgt ook de Dalai Lama (en spiritualiteit in het algemeen) ruim de aandacht, terwijl een Etienne Vermeersch, toch geen kleine vis in de Lage Landen, vergeten wordt. Ach ja. Uiteraard, maar dat had u al begrepen, is het een Nederlandse website en worden er dus vanzelfsprekend Nederlandse accenten aangebracht, wat ook door de auteurs wordt aangegeven.

In elk venster worden verschillende werken aangeboden die als exemplarisch kunnen bestempeld worden: boeken, films, kunstwerken en hun makers (van Epicurus over Spinoza tot Cliteur), met extra doorverwijzingen en links.