Gevonden!

Gevonden - HiggsNee, ik heb niet op de tafel staan dansen. En ja, ik heb me even geërgerd aan party-pooper Dirk Draulans, die het nodig achtte om kwansuis op te merken, zogenaamd kritisch:

(i) dat de Large Hadron Collider, een 27 kilometer lange racebaan slash botstent voor elementaire deeltjes, toch wel een aardige cent gekost heeft (lees: meer dan wat er onder de gemiddelde Vlaamse matras ligt);

(ii) dat het klootjesvolk hoegenaamd niet begrijpt waarover het gaat, maar zich wel afvraagt waar dat feestje is; en

(iii) dat God er iets mee te maken heeft, of net niet, ironie ten spijt (het god particle, hebt u ‘em, wink wink).

Toegegeven, een paar alinea’s verder is Draulans terug op dreef.

Bij deze zurigaard, die het om god weet welke reden nodig vond om zijn niet-elementaire visie mede te delen, is de mentale stilstand schijnbaar wel compleet: Maarten Goethals, filosoof-historicus-redacteur, in zijn stukje (“opinie” schreef De Standaard optimistisch) “Het kleine Higgs blijkt het grote niks” (DS, 6 juli 2012):

Halleluja. Het god-deeltje bestaat. In meer wetenschappelijk jargon: het Higgs-boson, een minuscuul partikel dat de werkelijkheid kan helpen verklaren (DS 5 juli). Wellicht vandaar ook zijn vulgariserende naam – omdat het gebruik van een theologische term als god inspeelt op een latent verlangen tot almacht, eigen aan iedere mens.

Zich als een intellectueel myope onnozele hals (wink wink, hebt u ‘em?) wentelen in de eigen onwetendheid en vervolgens denken dat dat interessante lectuur vormt: zielig. Onzalig en onnoemelijk stom zijn de omhooggevallen armen van geest.

Of, zoals Pieter Van Nuffel het iets eloquenter, evenwichtiger en vooral beschaafder verwoordde in zijn repliek “Higgs is hoegenaamd geen kleintje” (DS, 9 juli 2012):

Uiteraard is de techniciteit van het Higgs-mechanisme moeilijk te begrijpen, omdat ze geschreven is in de taal van de wiskunde. Desalniettemin doen enthousiaste natuurkundigen verwoede pogingen om de essentie en het belang ervan aan iedereen duidelijk te maken via eenvoudige analogieën. Tegelijk stelde de Vlaamse Regering dit voorjaar een ambitieus beleidsplan wetenschapscommunicatie op, niet alleen om iets te doen aan de gebrekkige instroom van jongeren in wetenschappelijke richtingen, maar ook om het maatschappelijk draagvlak voor ‘exacte’ wetenschap en technologie bij het grote publiek te vergroten. Het zou jammer zijn als dat moeizame werk op voorhand tenietgedaan wordt door opiniemakers die de eigen onkunde te kijk zetten als argument om dergelijk onderzoek als ‘zinloos’ af te doen.

Maar voor een echte ode aan het menselijk vernuft moeten we bij Lawrence M. Krauss zijn (“A Blip That Speaks of Our Place in the Universe”).

 * * *

Ik blijf nog even stilstaan bij de “verwoede pogingen om de essentie en het belang ervan aan iedereen duidelijk te maken”. Al bij al ligt het meer in de lijn van skepfilebe·be om bronnen en teksten te verzamelen die kunnen bijdragen tot een beter begrip. Zo zijn wij, onwetend klootjesvolk.

Beginnen doen we, euh, uiteraard, bij Wikipedia en bij MinutePhysics’ inleidend filmpje “The Higgs Boson, Part I” (van III).

De video van Jorge Cham en Daniel Whiteson (phdcomics.com/higgs) mag er ook wezen:

De podcast Science weekly heeft een korte special over het Higgs-deeltje. Natuurlijk mag halfgodin Pamela Gay, die we eerder ontmoetten in Kwantum podcasts, hier niet ontbreken. Het loont ook de moeite om op zoek te gaan naar Gays eerdere podcasts, zoals Astronomy Cast episode #69 “The Large Hadron Collider and the search for the Higgs-Boson”, 2008.

Tekst en uitleg vindt u eveneens in De Standaard, waar de paria’s, ocharme, van de wetenschapsredactie, hun best hebben gedaan om Goethals’ gekakel te counteren: “Wat is het Higgs? Het korte antwoord” en “Wat is het Higgs? Het wat langere antwoord”. Meer vindt u op de uitstekende pagina heel.al.