Earth & Beyond IV – Chemtrail Panel: “Wat daarboven gebeurt, weerspiegelt eigenlijk wat er in mijn hoofd gebeurt.”

Dit artikel is het tweede in een reeks over de spirituele beurs Earth & Beyond IV die op 17 juni 2017 doorging in Houten, nabij Utrecht. In deze reeks bespreek ik enkele van de lezingen die ik heb mogen bijwonen.

* * *

VRAAG: Wat is de politieke agenda?

“Men wil tekorten creëren.” “Monsanto heeft zaden ontwikkeld voor aluminiumrijke grond.” “Ze trekken onze energie naar beneden.”

Aan het woord zijn Miranda Slob en Kees van de Water van ilovechemtrails.org, Cor van der Horst, reïncarnatietherapeut, Monique Calis, maker van chembusters en Gijs Verbeek van wearechange.nl. We zitten in een conferentiezaal en kunnen aan dit panel van experten alle vragen en opmerkingen over chemtrails kwijt.

Gijs Verbeek verzorgt een korte, inleidende presentatie. Hij was in een vorig leven – en het is niet duidelijk in welke mate we dit letterlijk moeten nemen – leraar biologie en leidt momenteel onderwijzers op aan een hogeschool. Chemtrails zijn “noch een conspiracy, noch een hoax, omdat het gewoon bewezen is”. De patenten zijn er, evenals de precedenten: zo zijn vliegtuigen die gewassen besproeien, eigenlijk al verspreiders van chemtrails. Zo ook (militaire) stuntvliegers die kleurrijke rookpluimen gebruiken in hun vliegshow. Die chemtrails, chemische sporen, zijn de witte strepen die men soms achter een vliegtuig ziet, hoog in het zwerk. In kringen van complotdenkers is men er rotsvast van overtuigd dat ‘men’, de Nieuwe Wereldorde voor het gemak, deze chemtrails gebruikt voor kwaadaardige doeleinden. Enkel mensen die deel uitmaken van het complot of de onwetende sheeple, denken dat dit contrails zijn, condensatiesporen. Mocht hij al bewijzen hebben, hij voert ze niet aan en niemand vraagt ernaar.

Hoe dan ook, volgens Gijs laat men via vliegtuigen of toxische metalen op ons los dwarrelen, zoals barium, aluminium en cadmium, of organisch materiaal, vooral ziekteverwekkers, of actieve nanopartikels. Het sproeien gebeurt, nog steeds volgens Gijs, ofwel met behulp van speciaal uitgeruste vliegtuigen ofwel via additieven in de brandstof van gewone, civiele lijnvliegtuigen. En omdat luchtvaartmaatschappijen betaald worden om met zulke gepimpte brandstof te vliegen, kunnen ze de prijzen voor hun klanten laag houden. Het begrip ‘moorddadige concurrentie’ krijgt zo plots een heel andere betekenis. De derde mogelijkheid die Gijs geeft, is nieuw voor mij: de verspreiding kan ook via ufo’s gebeuren, maar extra informatie krijgen we niet.

De gevolgen van de chemtrails zijn niet min: vergiftiging, dementie, alzheimer, sinusinfecties, verschillende kankers, metaalsmaak in de mond, brandende longen, brainfog, morgellons, ph-verandering, … Morgellons is een ingebeelde huidaandoening waarbij men ervan overtuigd is dat er zich (parasitaire) vezels nestelen in wonden. Het is verder ook niet toevallig dat de chemtrails op ons worden losgelaten bij zonsopgang en zonsondergang. Dat zijn namelijk de beste momenten om aan sungazing te doen, aldus Gijs, die er duidelijk zin in heeft. In de spiritueel-alternatieve folklore is het staren in de zon heilzaam.

De andere panelleden popelen om in te vallen. De vijand is zo machtig, de middelen zo perfide dat ze ervoor gekozen hebben om dit alles met liefde te benaderen, om de situatie met liefde te aanvaarden én met liefde te overwinnen. Aan het woord zijn Miranda Slob en Kees van de Water van ilovechemtrails.org. Maar totdat het zover is, legt Kees strijdlustig verder uit dat HAARP mee in de cabal zit en dat de actieve nanopartikels of nanobots in combinatie met de later te implementeren 5G en het Internet of Things voor een volledige mindcontrol zal zorgen. “Chemtrails trekken onze energie naar beneden”, beaamt ook Miranda. “Wat daarboven gebeurt”, zegt Kees van de Water gewichtig, “weerspiegelt wat er in mijn hoofd gebeurt.” Wie ben ik om dat tegen te spreken? De basisinformatie op die website is trouwens gebaseerd op het denkwerk van Peter Vereecke, Vlaanderens meest vooraanstaande complotdenker.

VRAAG: Wat met de “prophecy van de Hopi-indianen”?

Zich informeren omtrent chemtrails gebeurt blijkbaar in de taal van Shakespeare. Maar wars daarvan maakt deze vraag duidelijk dat het publiek bij dit forumgesprek niet bestaat uit ongeïnformeerde vragenstellers. Dat was ook al wel duidelijk toen de inleiding druk becommentarieerd en aangevuld werd door het publiek. De voorspelling van de Hopi-indianen maakt ook deel uit van de verhalencluster rond chemtrails. Zij zouden voorspeld hebben dat in niet zo verre maar barre tijden de wolken zouden uitwaaieren tot veervormige structuren, en laat dat nu een typisch kenmerk zijn van chemtrails, althans volgens de experten. Gijs verklaarde dat de Hopi een sterker ontwikkeld bewustzijn hadden waarmee ze verder konden kijken dan de spirituele onderontwikkelden die wij zijn.

Opnieuw valt het op dat een mogelijk fysieke werkelijkheid onlosmakelijk verbonden moet zijn met de esoterische en spirituele ideeënwereld van de believers. Op zich zou de basis van het chemtrail-verhaal deel kunnen uitmaken van een harde, fysieke werkelijkheid: of chemtrails bestaan of ze bestaan niet. Indien ze inderdaad zouden bestaan, dan moeten ze meetbaar zijn en tastbaar. De oorzaken en de gevolgen zouden gekwantificeerd kunnen worden. Ook de samenzwering erachter zou al dan niet gedeeltelijk in kaart kunnen gebracht worden: wie sproeit wat wanneer en waar en wat zijn de gevolgen voor wie waar en wanneer. Maar elke vorm van concreet onderzoek wordt, althans in de hoofden van de chemtrail-complotdenkers, onmogelijk gemaakt door de Nieuwe Wereldorde. Trouwens, het moet niet meer onderzocht worden, chemtrails bestaan. Punt aan de lijn. Vanaf het moment dat het fenomeen en de (vermeende) gevolgen een plaats hebben gevonden in de cluster van complotverhalen, dan lijkt men liever de toevlucht te nemen tot krachten die zich ver boven de wolken bevinden.

Of men kan een beroep doen op chembusters. De farmaceutische industrie en het even machtige Monsanto verdienen bak-ken poen met de aanmaak en verspreiding van chemtrails, maar gelukkig kunnen wij ons ertegen beschermen met chembusters. Aan het woord is Monique Calis, ontwerpster en verkoopster van chembusters. Prompt tovert ze twee verschillende versies tevoorschijn, eentje in zakformaat en een tafelmodel. De kleine chembuster is handig en “je kan hem altijd meenemen. Ik heb ‘em altijd bij me”. Met haar werktuigen gaat ze in het verweer tegen chemtrails. Soms met succes, soms zonder succes. Hoe het werkt, begrijpt ze niet helemaal, maar ze is wel een fan van Tesla en het heeft iets te maken met vrije energie. De vakterm ‘energietikkeling’ moet maar volstaan. Ze loopt vaak rond, zo vertelt ze, met een chembuster, een orgon, “om te transformeren, puur vanuit jezelf”. En wanneer ze dan thuiskomt, dan is de lucht terug blauw. Soms toch. Soms ook niet.

Reïncarnatietherapeut Cor krijgt blijkbaar ook een energietikkeling en schiet terug wakker, of terug in leven, dat is moeilijk te zeggen. Hij verklaart dat hij aanvankelijk zéér sceptisch stond tegen het koperwerk van Monique, maar ervaring heeft geleerd dat het effectief is. Tijdens hun proeven met grote chembusters in het zuiden van Frankrijk, op het domein van de hoofdredacteur van het tijdschrift Spiegelbeeld, behaalden ze volgens de subjectieve metingen duidelijke resultaten. Toen ze door omstandigheden geen aandacht konden schenken aan het koperen gevaarte, dan ontstond er een dipje in de metingen. “Je geeft zelf energie vanuit jezelf aan de chembuster en daardoor gaat-ie werken.”

VRAAG: Hebben de bedenkers en uitvoerders er zelf geen last van?

Hoewel Gijs ervan overtuigd is dat de ultieme opdrachtgevers niet-menselijke entiteiten zijn (het hele complot is te complex om door mensen te kunnen gecoördineerd worden), zijn de anderen van mening dat ook de bedenkers en daders lijden onder de constante stroom van chemicaliën die ze zelf laten neerdwarrelen. Maar hongeren naar mach is nu eenmaal destructief, dat zit in het karakter van CEO’s. Psychopaten zijn het, met een sterke zelfvernietigingsdrang. Trouwens, ze bevechten elkaar ook.

Een kwartier later is dan weer bijna iedereen het erover eens dat de elite zich kan beschermen tegen chemtrails, onder andere met colloïdaal zilver, wat het DNA herstelt, aldus de experten. Het is heel bizar dat op zowat elke website die én informeert over chemtrails én een webshop heeft, dit product wordt aangeboden. Dit volgt hetzelfde patroon als de kurkuma-drogreden: de farmaceutische industrie wil de heilzame werking van geelwortel bij kanker voor u geheim en verborgen houden, maar wij verkondigen de geneeskracht van het gele poeder en verkopen u kurkuma tegen exorbitante prijzen.

Earth & Beyond IV – Gerard Aartsen: “Dat zijn de feiten, als we ze even aannemen en zo.”

Dit artikel is het eerste in een reeks over de spirituele beurs Earth & Beyond IV die op 17 juni 2017 doorging in Houten, nabij Utrecht. In deze reeks bespreek ik enkele van de lezingen die ik heb mogen bijwonen.

* * *

Gerard Aartsen (1957) is een onderzoeker en docent uit Amsterdam die daarnaast al zijn leven lang de leringen van de Oude Wijsheid bestudeert. Met zijn lezing “Buitenaardsen. Wat doen ze hier?” wil Aartsen laten zien hoe hij het informatieve kaf van het koren scheiden. Hij wil zijn toehoorders inzage bieden in hoe hij informatie over ufo’s en aliens kritisch benadert. Voor Aartsen zijn twee zaken duidelijk en niet bediscussieerbaar: (1) er zijn positieve contacten met buitenaardsen en (2) machtige organisaties proberen de aliens en hun bedoelingen in een kwaad daglicht te stellen.

In het eerste deel van zijn lezing probeert hij aan de hand van tekst- en fotomateriaal een baseline te creëren. Hoewel hij niet echt een geldige reden kan geven, beschouwt hij de informatie over ufo’s uit de vroege jaren 1950 als de meest authentieke. Vooral auteurs als Desmond Leslie en George Adamski[i] worden door hem op handen gedragen omdat ze puur zijn, nog niet bezoedeld door de sensatiepers of door de negatieve invloeden vanwege de regeringen die de ufo-verhalen proberen te verbergen. Tijdgenoten van Adamski beschouwden zijn opvattingen dan weer als bedrog en noemden hem een con artist.[ii]

In hun boeken tekenden zij verhalen op van buitenaardsen die zich zorgen beginnen te maken over het menselijk gedrag op aarde. Niet alleen het gebruik van kernenergie en atoomwapens, maar ook de wereldwijde pollutie, het menselijk egoïsme en de staatsinrichtingen gebaseerd op hebzucht houden de gemiddelde E.T. uit zijn kosmische slaap. “Dat zijn de feiten, als we ze even aannemen en zo”, aldus de spreker.

De lezers dachten, nog steeds volgens Aartsen, dat de boeken van Leslie en Adamski een toekomst schetsten die hoopvol was, een boodschap die vlak na de Tweede Wereldoorlog en bij het begin van de Koude Oorlog, de verstikkende wapenwedloop en steeds verschrikkelijker wordende atoomwapens, met een zucht van verlichting werd onthaald. Bij de autoriteiten deden de positieve, hoopgevende berichten evenwel wrevel ontstaan, weet Aartsen. Regeringen wereldwijd hadden meer baat bij een klimaat van angst dan bij een van hoop, aldus de spreker. De winsten die het militair-industriële complex genereerden kwamen hen beter uit. En net daarom schakelden regeringen en de legerleiders de media in. Kranten verspreiden berichten over wrede, nietsontziende alien abductions, koele, rationele wetenschappers sloegen aan het debunken en de filmindustrie deed er middels (B-)films als Terror from Outer Space alles aan om de buitenaardsen af te schilderen als op strijd en verovering beluste indringers om zo de hoopvolle boodschappen onder te laten sneeuwen. Hedendaagse varianten van zulke desinformatie vindt Aartsen dan weer in de hersenloze clickbait die bijvoorbeeld aankondigt dat er 4, 6 of 18 buitenaardse rassen zijn, de ene al agressiever dan de andere. Dat de Delftse Coen Vermeeren als een gekkie wordt versleten, is volgens Aartsen eveneens een gevolg van dit soort gericht en destructief fake news.

Hoe ziet zijn kritisch bronnenonderzoek er nu uit? Ook hier is de spoeling dun. Aartsen spoort zijn publiek aan om in hun moderne bronnen op zoek te gaan naar overeenkomsten met de teksten uit de fifties, met de getuigenissen van de eerste contactees en vooral met de hoopvolle berichten. Als men genoeg overeenkomsten vindt, aanwijzingen dus dat de buitenaardsen ons bezoeken om hun bezorgdheid uit te drukken en ons goedbedoelde raad te geven, dan kan men ervan op aan dat de moderne bron betrouwbaar is. Komen de hedendaagse teksten, net zoals de oude, ook nog eens overeen met wat de (theosofische) “wijsheidsleringen” van onder andere H.P. Blavatsky en Alice Bailey en de “rationele wetenschap” à la Semyon Kirlian en Rupert Sheldrake, dan levert dat extra aanwijzingen op dat ze de moeite waard zijn. Teksten die al te sterk afwijken of een negatief beeld schetsen, zijn dan weer stukken desinformatie verspreid door de autoriteiten en hun vuige handlangers in de media. Kirlian is gekend vanwege zijn pseudowetenschappelijke aurafotografie en Sheldrake is de annalen van de pseudowetenschap ingegaan als bedenker van de eerder esoterische en weinig wetenschappelijke morfogenetische velden.

In het laatste deel wilde Aartsen, in navolging van Leslie en Adamski de kloof tussen ufologie, theosofie en religie te dichten: in tegenstelling tot ons, ondermaansen, zijn de buitenaardsen er reeds in geslaagd om zich te ontdoen van hun stoffelijke mantels, hun lichamen. Ze beschikken eveneens over technieken om hun fijnstoffige, etherische vormen toch zichtbaar te maken voor mensenogen door de trilling van de atomen te manipuleren. Dit verklaart dan weer waarom foto’s van hun ruimteschepen vrij vaag zijn (en ook wel waarom foto’s van vage objecten of (weer)fenomenen steevast ruimteschepen tonen).

Aartsen loopt onmiskenbaar over van de goede bedoelingen, zijn bezorgdheid omtrent atoomwapens en -energie, het wereldwijde leed dat mensen elkaar aandoen, lijken authentiek. Helaas levert zijn lezing weinig meer op dan pakweg de enigszins naïeve boodschap op het einde van De Snorrende Snor, een album in de reeks Suske en Wiske, waarin een ufo en geheimzinnige robots de hoofdrol spelen: “Bemint elkander”. Da’s best mooi, ha ja!, maar wat moeten we daar nu mee? Geen idee. Hoe welwillend ik Aartsens discours ook wil benaderen, zijn boodschap blijft steken bij een goedmenende E.T. en bij de dogmatische trekjes van een stel theosofen met vermeende diepe kennis van het fijnstoffige. Hij beschrijft niet meer dan een vlucht in het etherische, ver weg van de dagdagelijkse politieke werkelijkheid met zijn scherpe randjes en pragmatische compromissen. En zijn hoop dat een spirituele evolutie de mensheid zou kunnen veranderen, is louter een vorm van dilettantisch escapisme.

 

 

[i] Hun boek Flying Saucers Have Landed (1953) kan gedownload worden via http://www.universe-people.com/english/svetelna_knihovna/en_flying_saucers_have_landed.htm

[ii] Een interessant artikel uit Time (1959) beschrijft de ontmoeting tussen de Nederlandse koningin Juliana en George Adamski. Juliana, gekend voor haar soms bizarre opvattingen, was niet bepaald gecharmeerd door de ideeën van Adamski.
“The Queen & the Saucers” in Time (1 juni 1959), geraadpleegd via https://web.archive.org/web/20090527190226/http://www.time.com:80/time/magazine/article/0,9171,811123-1,00.html
Meer informatie over Adamski’s bezoek aan Nederland vindt u op Skepsis.nl.

Alternatieve vrijdenkerij

In mijn denkwereld geen Alwetende God of Opperbouwmeester. Eerder een Almachtige Letterzetter, met hoog in het zwerk de Elysische Boekerijen en diep onder de zoden een Eeuwige Cursus ‘Creatief met papier-maché’. Maar zolang mijn tijd niet gekomen is, stel ik het met wat uit de werkplaatsen van de ondermaanse boekenproducenten rolt, ook al is dat niet altijd even beklijvend.

Neem nu Zo heb je de Bijbel nog nooit gelezen van Mauro Biglino (2016). Afgaand op de cover gaan we het boek niet beoordelen, zelfs al schreeuwt-ie ons toe dat het “de bestseller uit Italië” is die “[in-] sloeg als een bom in de Italiaanse boekenwereld”. Blijkbaar heeft men daar de dood van Umberto Eco nog steeds niet verwerkt. Over de inhoud kunnen we eveneens kort zijn: het boek is een flauw afkooksel van wat zo’n dertig jaar geleden in de moosput van de alternatieve denkerij is achtergebleven.

De moderne mens als alienslaaf

“Komen onze goden van de sterren?”, vraagt Biglino zich nóg maar eens af. Niet alleen leert de wet van Betteridge dat het antwoord op vragende (onder-) titels veelal negatief is, ook de decennia-oude en afdoende kritiek op soortgelijke confabulaties van onder andere Zecharia Sitchin en Erich von Däniken doet vermoeden dat het verhaal weinig meer dan een ongeïnteresseerde geeuw kan opwekken.

De auteur beweert de Bijbel opnieuw te hebben vertaald, woord voor woord, en claimt dat hij nieuwe bewijzen gevonden heeft voor een wel héél speciale creatie. De moderne mens is het resultaat van genetische manipulatie door buitenaardsen. De Homo habilis werd ge-ggo’d tot de Homo sapiens, een mensensoort die beter geschikt was om voor die E.T.’s het zware graafwerk in de goudmijnen van zuidelijk Afrika uit te voeren. Neem gerust uw tijd om de vorige zin te herlezen. Ik ben er nog niet uit wie in mijn verbeelding het felst naar adem hapt: de gemiddelde evangelische pastor die de Bijbel ook woord na woord gelezen heeft, of de verzamelde top van Monsanto.

Een open en pure geest

Boeiender dan de cover én het boek is de titelpagina, waarop ons verzekerd wordt dat het werk “EEN ZOEKTOCHT VOOR VRIJDENKERS!!” is. En bij die gedachte willen we wél even stilstaan. Een vrijdenker, schrijft de uitgever-redacteur in het voorwoord, is iemand die “met een open en pure geest” de wereld benadert. En dat is naar het schijnt van belang voor “de ontwikkelingscyclus”. Volgens diezelfde redacteur smoort de maatschappij met haar religies, ideologieën en vastgeroeste ideeën het vermogen van kinderen “om spontaan existentiële vragen te stellen”. Als de mensheid zich kan ontdoen van die beperkende factoren zal “de evolutie […] resulteren in de ontwikkeling van het bewustzijn, dat zal acteren (sic) als een gewetensvol fenomeen, terwijl we tot nu toe alleen maar hebben rondgedoold in de modder van de onwetendheid.” Wat een alternatieve vrijdenker dus blijkbaar zeker niet moet doen, is coherente gedachten uitdrukken in verstaanbare zinnen.

De idee van een “open en pure geest” is alomtegenwoordig in de wereld van alternatieve denkers, genezers, complotdenkers en andere zelfverklaarde waarheidszoekers. Mij lijkt het in de eerste plaats een perverse uitloper te zijn van het nepdebat over nature versus nurture. De boze nurture omhult de pure geest als een dichte mist en pas als die mistbanken verdwenen zijn, of beter, verdreven zijn met de hulp van een spirituele lichtwerker, kan er overgegaan worden tot het verwerven van Diepere Kennis en Dito Inzichten. De pure geest is de meest natuurlijke staat, de kinderlijk onbevangen toestand, vrij van de erfzonde van het kritisch en rationeel denken en vrij van de last van reeds verworven kennis.

In de tweede plaats wordt hiermee de troop van het derde oog en de zesde chakra weer opgegraven en in een nieuw jasje gestoken. Dat derde oog is in bepaalde delen van Lalaland dé manier om tot Ongefilterd Weten te komen. Het alternatieve woordenboek geeft ‘instinct’ en ‘intuïtie’ als mogelijke synoniemen. Hét criterium om elke conclusie gebaseerd op zo’n onbevangen waarnemingen te beoordelen, is dan weer kinderlijk eenvoudig: komt het overeen met de voorgestelde alternatieve theorie? Twee mogelijke antwoorden: (1) ja: proficiat, u bent ontwaakt of (2) nee: het spijt me, u hebt nog te veel last van “vastgeroeste ideeën” en u zal het proces moeten herhalen tot u uitkomt bij antwoord (1).

Van straffe ideeën naar Ware Inzichten

Maar dit is een boekenrubriek en geen analyse van een cursus ‘creatief omspringen met de alternatieve werkelijkheid of toegepast postmodernisme’. Het pad dat Mauro Biglino in zijn boek voor de vrijdenker uitstippelt om tot diepere inzichten te komen, is niet bepaald een yellow brick road. Eerder is het een soort bricolage van argumenten die in de kringen van alternatieve denkers populair lijken te zijn: wilde speculaties (niet te verwarren met hypothesen) worden opgebouwd uit een disparate mengeling van wetenschappelijke ideeën of valabele (niet te verwarren met valide) wetenschappelijke hypothesen, feitjes, foute interpretaties en insinuerende vragen. In dit specifieke boek komen daar nog foute etymologieën en vertalingen bij van woorden uit zo ongeveer elke taal die tussen 3000 v.Chr en 300 n.Chr. in Tweestromenland en omstreken geschreven werd.

Bij wijze van voorbeeld: NASA laat weten dat verschillende astronomen vermoeden dat er zich in ons zonnestelsel een negende planeet bevindt, planeet X of planeet Negen. Het agentschap vermeldt dat dit momenteel wordt onderzocht. Voor Biglioni is dit het uitgangspunt voor tal van suggestieve vragen genre ‘Wat houdt NASA achter voor ons?’ en ‘Hadden de Soemeriërs dan toch gelijk over planeet Niburu?’ om over te gaan naar een foute vertaling van het Soemerische woord Niburu (wat eigenlijk Akkadisch is) en dan maar te concluderen dat planeet Niburu bestaat en dat de “goden” mogelijk van Niburu kwamen. Dit laatste aspect wordt dan weer “onderzocht” in een volgende rollercoaster van straffe ideeën die opnieuw leidt tot een Waar Inzicht.

Geen stof voor boeken- en taalminnaars

Uiteindelijk is het meest verbazingwekkende aan dit boek dat het gepubliceerd werd. Anno nu is er inderdaad nog steeds een Nederlandstalige uitgeverij te vinden die het tot haar taak rekent de niche van overbodige boeken op te vullen: uitgeverij Aspekt. Deze boekenfirma grossiert in pseudowetenschappelijke uitgaven en dito geschiedkundige teksten waarvan het lettertype zeer groot is en de lay-out heel ruim uitgemeten. En dat maakt hun boeken te dik en dus te duur. Bij Aspekt worden boekenliefhebbers niet bepaald verwend.

Taalminnaars evenmin. Aspekt is bij mijn weten de enige uitgeverij in de Lage Landen waarvan de redacteur (“de editor” in het eigen patois) de taalvaardigheid heeft van een gemiddelde samenzweringsdenker op Facebook. Het aantal correcte Nederlandse zinnen is op één hand te tellen, het aantal mystificerende puntjes in het gemiddelde beletselteken (…) niet. Samenstellingen vertonen symptomen van die andere Hollandse ziekte: “samenstellingsfobie”, volgens taaldokter en schrijfster Ann De Craemer, “de angst om woorden aan elkaar te schrijven”. Iemand zou de brave man moeten vertellen dat het gebruik van een “basis woordenboek” (sic) niets te maken heeft met binnen of buiten “de box” (sic) denken ……. (sic).

In het boek verwijst de schrijver naar enkele Latijnse auteurs, maar zij krijgen de Engelse namen toebedeeld, zoals “Hesiod” en “Ovid”, en een enkele keer zelfs de Italiaanse (“Guiseppe Flavio”, inderdaad Josephus Flavius). Het boek Zo hebt u de Bijbel nog nooit gelezen is dan ook een vertaling van de Engelse vertaling van de originele Italiaanse tekst. En dat geeft een betoog waarin vertalingen een cruciale rol zouden spelen, een extra dimensie. Eentje waarvan ik, met mijn vier ogen, geen dogmavrij vrijdenkersorgasme, maar wel een zeurderige hoofdpijn krijg.

Geschiedenis als koortsdroom

Op 11 september 2016 gaf antroposofische complotdenker Loek Dullaert een lezing over de aanslagen van 11 september 2001. Dit artikel is een korte samenvatting van zijn lezing. Eerder verscheen dit stuk in Wonder en is gheen wonder, winter 2016.

* * *

Volgens Loek Dullaart is de wereldgeschiedenis een multigenerationeel supercomplot, een eeuwige strijd tussen Luciferische krachten en spirituele impulsen die de mens naar een hoger bewustzijnsniveau moeten tillen. Dat hypercomplot, waarbij 9/11 slechts één episode is, ontrafelt hij met behulp van Rudolf Steiners politieke en spirituele theorieën.

Zijn lezing over 11 september 2001 begint in 1913, het jaar waarin de Amerikaanse Federal Reserve wordt opgericht en de staat in handen valt van een machtige groep Joodse bankiers. Via false flagoperaties en andere manipulaties bepalen zij de geschiedenis. Ze financieren de Eerste Wereldoorlog en stimuleren het Bolsjevisme. In 1916 wordt de Lusitania tot zinken gebracht, volgens historici door een Duitse U-boot, volgens Dullaart door de Amerikanen zelf. In 1941 vallen ze het eigen Pearl Harbor aan. Beide incidenten markeren het begin van de Amerikaanse deelname aan een wereldoorlog. Na het vermeende incident in de Golf van Tonkin (1964) sturen de VS soldaten naar Vietnam. Het plan voor een aanslag op een eigen schip voor de kust van Cuba wordt tegengehouden door John F. Kennedy. Waar die voorkeur voor schepen vandaan komt, weet Dullaart niet te vertellen.

Maar terug naar Steiner en de naweeën van Wereldoorlog I. Tijdens de onderhandelingen die leiden naar het Verdrag van Versailles (1919), worden de voorstellen van Steiner om het Centraal Europese spirituele gedachtengoed te redden van het Anglo-Amerikaanse materialisme door de eigen diplomaten genegeerd. Steiner is dan ook niet de enige Oostenrijker die de daaropvolgende vernedering van Versailles tot in het diepst van zijn ziel zal voelen. En dat is toevallig dezelfde plaats waar hij een verklaring vindt: Woodrow Wilson, de Amerikaanse president in die periode, is een incarnatie van een van de vroegste volgelingen van Mohammed. En we weten allemaal hoe zeer die oude Moslims erop gebrand waren om (Oost-) Europa te vernietigen.

Na de Koude Oorlog, een strijd tussen het Anglo-Amerikaans conglomeraat en het Oost-Europese spiritualisme, moet een nieuwe vijand gezocht worden. En dat vinden de Luciferianen van Wall Street in een ánder opkomend oosters spiritualisme: de islam. In de honderd jaar tussen Wilson en de 20ste eeuw heeft er zich namelijk een Steineriaanse omkering voorgedaan. Terwijl de vroege moslims uit waren op de vernietiging van het Oost-Europese spiritualisme, willen de huidige Westerse materialisten korte metten maken met het Oosterse islamspiritualisme. Vandaar o.a. 9/11, de Golfoorlogen en de oprichting van IS, ook een Amerikaanse operatie.

Dullaart zelf vermeldt verschillende keren dat deze versie van de recente wereldgeschiedenis binnen de Nederlandse antroposofische kringen op zeer weinig bijval kan rekenen. Een magere troost.

15 jaar 9/11: “We mogen niet in complotten denken…”

Op 10 en 11 september 2016 bezochten Brecht Decoene en ik twee conferenties die in het teken van 15 jaar 9/11 stonden. Aan de hand van enkele opgetekende frasen persten we volgend artikel uit ons toetsenbord. Dit stuk verscheen eerder in Wonder en is gheen wonder, winter 2016.

* * *

In het weekend van 10 en 11 september 2016 vonden in Nederland twee conferenties plaats over vijftien jaar 9/11. In Utrecht werd ons “Bevrijding van Bedrog” beloofd. De conferentie in de Jaarbeurs was opvallend goed georganiseerd – door wie is niet geheel duidelijk – en kende een ruime opkomst, zo’n 300 man. “Licht op 9/11” te Zeist was bescheidener in opzet: “een geslaagde dag met 75 deelnemers”, zo meldde de website achteraf. Deze samenkomst werd georganiseerd door Rudolf Steiner-expert Loek Dullaart en drie collega-leraren uit het circuit van vrije, antroposofische scholen.

Het centrale thema van beide conferenties was het algemene gevoel van onvrede dat nog steeds heerst onder 9/11-truthers: het onbehagen bij de “schandelijke leugens” met betrekking tot de aanvallen op de WTC-torens, het Pentagon en vermoedelijk het Witte Huis op 11 september 2001. Zij beschouwen de officiële versie, zoals onder meer verwoord in het 9/11 Commission Report en het NIST Report, als fout, vals en bij elkaar gelogen om een groot kwaad te verbergen en een groter kwaad mogelijk te maken. Terwijl malafide politici en andere vileine wereldheersers geslaagd zijn in hun opzet, hebben de reguliere media schandelijk gefaald in hun verslaggeving, aldus de aankondigingen op de websites van beide evenementen.

“Kritisch, niet gek”

“In het eerste stuk van mijn presentatie wil ik u, geacht publiek, kalm en beheerst feiten voorleggen, die ik systematisch zal onderbouwen om zo te komen tot een gedegen en verantwoorde conclusie.”[1] Maak u geen illusie, zo begon en eindigde geen enkele van de acht of zo lezingen. Bijna elke spreker stak van wal met een hoogst persoonlijke, emotionele getuigenis over het ontwaken en de zoektocht. Met het Waarheidsvinden, zoals dat heet in het jargon van complotgelovigen.

Zo begon Wico Valk over zijn vorige leven als Jan Bovenmodaal en architect in een knusse en zorgenvrije bubbel, genre huisje, tuintje, vrouwtje, kinderen, “tot in 2006 die cocon openknapte”. Voor Valk markeerde 2006 de invasie van Afghanistan door de Verenigde Staten en bondgenoten: “toen begon er iets te knagen”. En dat is merkwaardig, aangezien “Operation Enduring Freedom – Afghanistan” al vijf jaar eerder was begonnen, een kleine maand namelijk na de 9/11-aanslagen. De invasie van Irak, mocht hij zich in het vuur van het moment vergist hebben, dateert ook al van 2003. Valk verloor naar eigen zeggen op korte tijd alle geloof in de reguliere media en net zoals de talloze andere 9/11-truthers wilde hij zélf zijn eigen weg en zijn eigen waarheid zoeken. En dus stortte ook hij zich op zelfverklaarde kritische, alternatieve nieuwswebsites (genre wanttoknow.nl, Architects & Engineers for 9/11 Truth), YouTube-films (o.a. Loose Change) en andere bronnen wiens enige bestaansreden het verspreiden en in stand houden van complottheorieën is.

Het is goed mogelijk dat de ZEMBLA-reportage “Het complot van 11 september” uit 2006 het samenzweringsdenken in Nederland aangewakkerd heeft. En in die uitzending van de VARA, een epigoon van de vermaledijde reguliere media, draafde ingenieur Coen Vermeeren op en door. 10 jaar later zou hij dus één van de topsprekers zijn tijdens beide evenementen. Zowel in Utrecht als in Zeist kreeg hij ruim de tijd krijgen om zijn nagelnieuwe boek 9/11 is gewoon een complot voor te stellen.

Ook Vermeeren begon met een emotionele hartenkreet: hij weet zich namelijk het slachtoffer van het academische establishment. Volgens hem mogen ingenieurs de moderne wereld wel vorm geven, maar ze worden hard aangepakt als ze zich moeien met zaken die hen niet aangaan, zoals geopolitieke spelletjes en wereldomvattende complotten. Vreemd genoeg bestiert hij al jarenlang de Studium Generale van de Technische Universiteit van Delft, wat van hem nu niet bepaald een academische paria maakt.

Zowel Vermeeren als Valk vonden het vervelend dat ze sinds het begin van hun kritische houding tegenover de officiële versie quasi continu moesten bewijzen dat ze niet gek zijn, dat ze geen halvegaren zijn, maar goedmenende, onafhankelijke waarheidszoekers. Hun theorieën zijn volgens henzelf geen bij de haren getrokken complottheorieën, maar doordachte en beargumenteerde openbaringen tal van geopolitieke (wan)toestanden, rampen en oorlogen. Zij zijn geen complotzotten. Aan de reacties in de zaal te horen, waren zij niet de enigen met deze negatieve ervaringen.

Wie daar minder last van leek te hebben, was Guido Jonkers, de man achter wanttoknow.nl. In tegenstelling tot burgermannetjes Vermeeren en Valk leek Jonkers me niet zo gepreoccupeerd door de perceptie van de goegemeente. Hij zit dan ook comfortabel achter de knoppen van één van Nederlands meest succesvolle alternatieve nieuwswebsites. Dat de collega’s van hoaxwiki.nl deze beschouwen als “een complottheorieënwebsite die zowat alle denkbare onzin bij elkaar sprokkelt en publiceert”, “een broedhaard voor hoaxes, pseudowetenschap, complottheorieën en kwakzalverij”, waarbij “paranoïde complottheorieën zoals 9/11, chemtrails, en de fictieve Illuminati en New World Order” gepropageerd worden, lijkt Jonkers ook niet te raken.

Een ander verschil met Valk en Vermeeren was dat de gebeurtenissen van 9 september 2001 hem naar eigen zeggen onmiddellijk hadden wakker gemaakt. Dus ook hier geen omstandige, stereotiepe uitleg over hoe lang het ontwaken heeft geduurd, hoeveel energie, slapeloze nachten en hoon de bewustwording heeft gevergd. Voor Jonkers was 9/11 op de dag zelf al “een energetische transformator”, een “move op het spirituele vlak”, wat die schijnbaar betekenisvolle frasen ook mogen betekenen.

Alle sprekers beschouwden zichzelf als kritische denkers, als ontcijferaars van kwade en ingewikkelde samenzweringen die al decennia, voor sommigen zelfs een eeuw lang, bedacht en uitgevoerd worden. Au fond willen ze een betere wereld en ze denken die te bereiken door de vaak imaginaire exploten van de duivelse, allesoverheersende elite aan de kaak te stellen. Ik zie geen enkele reden om de termen “complottheorieën” en “complotdenkers” op te geven, hoezeer zij ook van die benamingen af willen net omdat ze geassocieerd worden met paranoia en waanzin. Maar gek zijn de meeste complotdenkers niet, amusant evenmin. Eerlijk gezegd, wanneer deze mensen in hun complotmodus zitten, zijn ze vaak verre van aangenaam. Maar dat zijn doordravende skeptici ook. Aluhoedjes, complotzotten of gekken: zelf worstelen ook wij nog met deze weinig flaterende, maar gemakkelijke woorden. Anderzijds wordt het tijd dat iedereen beseft dat deze beledigingen contraproductief en nefast zijn, en dat ze elke conversatie onmogelijk maken.

“We moeten naar de grote lijnen kijken”

Er is een markant en fundamenteel aspect aan de samenzweringsmentaliteit. Complotdenkers lijken kritische denkers. Ze zijn bijvoorbeeld heel goed in het stellen van intrigerende vragen die – soms slechts op het eerste gezicht – een antwoord verdienen. Dingen in vraag stellen is op zich achtenswaardig. Al te vaak merk je echter dat ze dat niet doen vanuit een authentiek kritische reflex, maar enkel en alleen om de officiële versie minder geloofwaardig te maken. Men is soms zodanig kritisch dat men zelfs de wetenschap in zijn geheel afwijst. Dit komt eigenlijk neer op een gemaskeerde vorm van dogmatisch denken. Dogmatiek hanteert twee methodes bij kritiek: ofwel reageert men op een intimiderende manier, ofwel zijn de opmerkingen terecht, maar irrelevant. Die starre en agressieve houding kwam ook in dit weekend enkele malen opborrelen.

Magchiel Mathijsen of Matthijsen (zelfs op de website is men niet zeker hoe de achternaam van de dagvoorzitter te Zeist correct wordt gespeld) was al geen al te goede spreker. Dat in tegenstelling tot Loek Dullaart die een stijlvolle retoriek beheerste en een uitgesproken charisma over zich had. Magchiel verloor al gauw zijn eigen publiek, dat zich geheel terecht niet belemmerd voelde om te vragen welke link zijn betoog eigenlijk met Rudolf Steiner had. Op een onbeholpen manier trachtte hij zich van die opmerking los te worstelen. De connectie met de antroposofie was er niet en kwam later evenmin bovendrijven. Toen hij even later brabbelde dat William Rodriguez (voormalige conciërge van de Noordelijke Twin Tower en een zogenaamde klokkenluider) gestorven was, wees iemand er hem terecht op dat die man nog leefde. Zijn reactie? “Dat interesseert me niet!” Het kwam er behoorlijk driftig en offensief uit. Fouten zijn blijkbaar niet relevant. Vreemd dat dat niet duidelijk was voor het publiek.

Iets vergelijkbaar biechtte Vermeeren tijdens zijn lezing zelf spontaan op: “Er zullen altijd wel nog fouten staan in mijn boek, maar dat is niet erg.” De verbazing op onze gezichten valt niet onder woorden te brengen. Elke wetenschapper of kritische denker wordt overvallen door een diepe gêne en zit onaangenaam verveeld bij de vaststelling dat in zijn boek onjuistheden te vinden zijn. Vermeerens kanttekening is uiteraard een doorzichtige zet om zich aan de hand van deze immunisatiestrategie onmiddellijk tegen kritiek in te dekken. Het meest frappante en oneerlijke hieraan is dat veel complotdenkers maniakaal op zoek gaan naar eigenaardigheden in de officiële versie en springen op de kleinste fout die de officiële media maken om hen op basis daarvan te kunnen beschuldigen van leugens en bedrog op grote schaal, propaganda en opzettelijke, systematische misleiding, maar essentiële tekortkomingen in hun eigen ‘bewijsvoering’ als onbenullig en verwaarloosbaar beschouwen. Dat de eigen versies gelardeerd zijn met flagrante fouten, overdrijvingen, foute interpretaties van beeldmateriaal en manipulatief gemonteerd beeldmateriaal is blijkbaar enkel maar een detail.

Het is met deze slinkse asymmetrische mentaliteit waar wij een probleem mee hebben: de kleinste lacune in de officiële versie is een bewijs van een complot. Een klein foutje in de alternatieve theorie heeft geen impact op het grotere geheel. Fouten in een complottheorie tonen niet aan dat er geen complot is. De bottomline van elke alternatieve theorie blijft onveranderlijk en dogmatisch: verzand vooral niet in futiele discussies, maar handel naar het feit dat de officiële versie niet klopt! Kijk naar the bigger picture! Er ís hoe dan ook een complot.

“Je bent je eigen autoriteit”

Verschillende sprekers, waaronder Coen Vermeeren, hadden het over mind control. Op een perfide manier probeert de overheersende elite de ideeën van ons, gewone mensen, te beïnvloeden en te exploiteren. Niemand expliciteerde de manier waarop dat zou gebeuren: voor een publiek van heterogene complotdenkers is vaagheid een voordeel. Of de mind control nu geschiedt via de media, wat afhankelijk van de situatie en het land tot op zekere hoogte nog geen al te dwaze gedachte hoeft te zijn, of via ingewikkelde machines die op een fysieke manier onze gedachten manipuleren, speelt weinig rol, zolang het idee van gedachtencontrole maar overeind blijft. De bewustwording van die mind control is volgens vele waarheidszoekers het startschot om kritisch beginnen te denken en complotten te ontrafelen, of beter, om tot inzicht en waarheid te komen.

Het enige mogelijke tool bij het kritisch beschouwen is het eigen ik, het eigen denkvermogen. En dat is bijna een sacrosanct gegeven. Indrukken en informatie allerhande komen binnen en worden verwerkt. Op basis van intuïtie volgens de ene of van een verhoogde vorm van spiritualiteit volgens de andere worden leugens (veelal de officiële versie zoals verspreid door staat en media) gescheiden van de nuttige informatie (veelal alles wat een complot bevestigt en verder uitwerkt). Het eigen soevereine denkvermogen, ontdaan of bevrijd van de mind control, fungeert dus als een filter. Dat het vertrouwen in het eigen, onafhankelijke denkvermogen groot is, illustreerde televisie- en theatermaker George van Houts met zijn boutade “Dat kan niet, want anders zou ik het weten”.

Niemand legde tijdens de conferenties uit hoe men precies via intuïtie tot kennis komt, hoe men precies kan of moet filteren aan de hand van een verhoogd spiritueel vermogen, en ook de vakliteratuur van complotliefhebbers zwijgt hierover in alle talen. Daardoor kunnen wij het enkel maar beschouwen als een mysterieuze black box, of als een omslachtige manier om tot de kringredenering te komen dat complotdenkers “ontwaakt” zijn net omdat ze in termen van complotten denken. Als je de berichten in de reguliere media goed verwerkt, dan kan je enkel besluiten dat de elite de actualiteit en wereldpolitiek beheerst door middel van groots opgezette complotten. Idem dito wanneer je de alternatieve nieuwsmedia doorploegt. Kom je op basis van deze data tot een andere conclusie, dan lijd je onder de mind control. Het was opvallend dat de mogelijkheid garbage in, garbage out door geen enkele spreker te berde werd gebracht. Het eigen denkvermogen gecombineerd met intuïtie maakt dat iedereen zijn eigen autoriteit is. Voor zover men ontwaakt is, uiteraard.

De gedachtencontrole en -manipulatie verhinderen de sheeple, de niet-ontwaakten, te beseffen dat rampen en tegenslagen, wereldwijde uitbuiting en armoede, aanslagen en moordpartijen terug te voeren zijn tot een elite. Voor het beperkte publiek van antroposofisch geïnclineerden in Zeist was het duidelijk: die elite is het Anglo-Amerikaanse conglomeraat geruggesteund door machtige Joodse bankiers, waar Rudolf Steiner ook al mee worstelde in de periode na de Eerste Werldoorlog. In Utrecht hield men zich meer op de vlakte en beperkte men zich tot vagere termen, misschien wel omdat het publiek diverser was. Of minder ontwaakt?

“Van awareness naar action

Onheilsprofeten gedijen in onzekere tijden en er is niets dat complotdenkers ervan lijkt te weerhouden om die onzekerheid zélf aan te zwengelen en uit te buiten. “Mensen sterven van angst”, bulderde de onafhankelijke journalist F. William Engdahl. “En wat vrezen ze het meest? Kanker!”. Even bekroop ons het gevoel dat de brave man zich van congres vergist had. Anderzijds lijkt voor vele complotdenkers het enkelvoud van het woord ‘complotten’ niet te bestaan. De afstand tussen 9/11 en pakweg Big Pharma bedraagt vaak slechts een hersenspinsel of twee. Kanker, dus. “Een derde van de mensen sterft omwille van de schok die de zogenaamde diagnose veroorzaakt. Een derde legt het loodje door de ‘kuur’ van Big Pharma. En een derde trekt er zich niets van aan, leeft vrolijk verder en sterft jaren later een natuurlijke dood.”

Het werd volgens alle sprekers hoog tijd dat men zich gaat verzetten tegen de medische, politieke en economische onderdrukking en verknechting door de elite en ook onder het publiek was de spanning en de drang naar grootse revolutionaire daden voelbaar. Democratische verkiezingen leggen volgens een Coen Vermeeren geen zoden meer aan de dijk, die worden toch gemanipuleerd. Zelf stemt hij al lang niet meer, want stemmen, aldus het Complotorakel van Delft, betekent dat men zijn stem weggeeft, “en, nou, ik héb toch een stem”? Het al te flauwe woordspelletje werd op een langdurig applaus onthaald. “Die Coen, die zegt het toch maar weer!”. Hoe dan ook, het was duidelijk dat de meerderheid van het publiek geloofde dat de liberale democratie ons niet kan of zal bevrijden uit het web van complotten.

Het verzet tegen de elite kan enkel een grassroots-beweging zijn, slechts van onderuit kan men verandering bewerkstelligen. Het publiek werd opgeroepen om de stilte te verbreken, om vrienden en familie aan te spreken en bewust te maken. Om hen uit te leggen hoe ze gemanipuleerd worden door de heersende elite. Dat belooft dus, zo met de feestdagen in het vooruitzicht. Verder moeten kamerleden, universiteiten en bedrijven aangeschreven worden. Bottom-up acties zijn nuttig én noodzakelijk: gelijkgezinden en ontwaakten moeten zich verenigen en gebruik maken van de verschillende expertises in de groep: webmasters, mensen die kunnen schrijven (en spellen), organisatoren van marsen en conferenties. Leraars moeten betrokken worden, omdat de jeugd van tegenwoordig 9/11 niet heeft meegemaakt en dat dus enkel kent van de geschiedenisboekjes die geschreven werden door de elite. Met andere woorden, de jeugd moet óók dringend bewust gemaakt worden.

Op het gebied van de verslaglegging scheelt er eveneens iets: de voormalige vierde macht, de journalisten en de media, zitten gevangen in het dictatorale systeem ons opgelegd door de elite. Er is geen geld voor onderzoeksjournalistiek en journalisten werken al dan niet gedwongen, vaak zelfs onbewust, in dienst van de despotische machthebbers. Toen de moderatrice Noraly Beyer opmerkte dat de journalistiek in Nederland vrij is, bleef het oorverdovend stil. En als journaliste met Surinaamse roots kan zij werken in het makke polderland vergelijken met het journalistieke bedrijf in de brutale dictatuur van het Zuid-Amerikaanse land in de jaren 80 en 90. Denkt zij nu echt dat een reële dictatuur erger kan zijn dan een imaginaire?

Voor het journalistieke probleem worden eveneens alternatieven aangereikt: verslaggevers moeten een andere vorm van journalistiek ontwikkelen, eentje die niet parasiteert op de output van de grote, manipulerende nieuwsagentschappen: open source journalistiek. Als model werden alternatieve nieuwswebsites als wanttoknow.nl voorgesteld. Op het moment dat we dit artikel aan het schrijven zijn voert deze epigoon van de irreguliere pers koppen als “Valse vlag operaties: Chemische wapens Syrië waren Valse-Vlag..!!”, “USA-verkiezingsfraude..??? Kijk en beslis zelf.!!” en “CIA-baas bevestigt: Chemtrails bestaan..!!”. De idiosyncratische interpunctie krijgt u er gratis bij..!! Dit is dus een van de journalistieke bronnen die stellen dat jij je eigen autoriteit bent in het correct beoordelen van alternatieve nieuwsberichten die opgesteld werden op basis van intuïtie en een vaag tot sterk gevoel van onbehagen.

Tijdens de twee conferenties werd met zichtbaar genoegen aangekondigd dat o.a. de organisatie “Architects and Engineers for 9/11 Truth” met behulp van enkele advocaten in Amerika juridische stappen voorbereid. Onder activisten allerhande is het voeren van showprocessen een ware rage geworden, denk maar aan het recente Monsanto Tribunaal, waar verschillende organisaties die verbonden zijn aan de biolobby, aanklager en rechter speelden. Tijdens de Internationale Conferentie van Platte Aarders (zie het artikel Flat Earth Conference – Deel 1: Platte Aarde) werd zelfs maar het vermelden van een juridisch proces tegen de NASA toegejuigd. Ondertussen werd zo’n theatraal schijnproces al eens opgevoerd in Maleisië (2012). Tijdens de grote conferentie te Utrecht werd vaak opgeroepen om de eigen onenigheden opzij te zetten en de vele (en woeste) infights omtrent de identiteit van de echte daders te staken. Maar toch was het duidelijk dat men niet zo precies wist wie men nu voor de rechter zou kunnen slepen: de regering Bush werd uiteraard vermeld, evenals de héle groep van toenmalige Neo-Conservatieven. Verder waren er enkele moslims aanwezig die stelden dat de Mossad verantwoordelijk was voor 9/11, anderen houden het op één van de vele Amerikaanse veiligheidsdiensten, of een combinatie naar keuze.

Tijdens de conferentie van de antroposofen te Zeist was men blij dat een proces overwogen werd, maar ook daar was men niet echt duidelijk wie nu die “Luciferische krachten” zijn die aangeklaagd moeten worden. Joden, dat spreekt, het zijn tenslotte volgelingen van Rudolf Steiner. Maar wie nog? Gezien de weinig democratische instelling van de meeste 9/11-activisten, de vaagheid van de aanwijzingen en bewijzen, het minieme verschil tussen rechters en aanklagers enerzijds, en het enorme aantal mogelijke aangeklaagden anderzijds, lijkt men te mikken op het soort juridische procedure dat zich doorgaans in een voetbalstadion afspeelt. Complotland is een ranzige bananenrepubliek.

Als puntje bij paaltje komt, speelt het blijkbaar weinig rol wat de details van de samenzwering zijn, zolang men maar aanvoert dat er een is en zolang die verschillende details maar een aanleiding kunnen blijven vormen om het ongenoegen te uiten op internetfora, sociale media en conferenties. Op dezelfde manier zijn er ook samenzweerders, maar wie die nu precies zijn is niet zo belangrijk. Iedereen lijkt zo zijn favorieten te hebben: Illuminati, Vrijmetselaars, Neo-Cons, de Mossad, de VN, Joodse bankiers, spirituele superentiteiten, of Luciferische krachten. Een van deze, of enkele of iedereen samen, onderdrukken de massa van brave, ontwakende burgeractivisten en keyboard warriors. Zij worden opgeroepen om vooral “niet in complotten te denken”, maar paradoxaal genoeg houden ze zich voltijds bezig met het uitvlooien van samenzweringen. Verder lijken ze geen enkele verantwoordelijkheid te willen opnemen voor politieke en economische misstoestanden die buiten dat complotkader vallen. Het leven wordt bepaald door het complot. Het Complot bestaat, de samenzwerende elite zal en moet ter verantwoording geroepen worden, tot meerdere glorie van de ontwaakte waarheidszoekers, en de eigen autoriteit en soevereiniteit. Kortom, tot meerdere glorie van de dappere toetsenbordactivist.

* * *

[1] Deze insteek heb ik overgenomen uit het schitterende boek van Sara E. Gorman en Jack M. Gorman, Denying tot he Grave. Why We Ignore the Facts That Will Save Us (2017). In hun boek geven zij een blauwdruk van een gemiddelde lezing door een ervaren pseudowetenschapper, wat akelig dicht in de buurt komt van een doorsnee presentatie door een complotdenker. Beide auteurs benadrukken het belang van sterke emoties in het opnemen én verwerken van boodschappen door (veelal) charismatische woordvoerders in deze of gene groep van alternatieve activisten. Bijna elk rationeel tegenbetoog dat geen rekening houdt met deze emotionele factoren, is gedoemd zijn doel te missen, aldus de auteurs.

International Flat Earth Conference, een verslag (2)

Dit is het tweede deel van mijn verslag over de International Flat Earth Conference. Dit deel gaat over de concurrerende theorie van de Holle Aarde. Het artikel verscheen eerder in Wonder en is gheen Wonder, het blad van SKEPP.

* * *

aardse-waarheid-6-jpg-png

De derde spreker op de International European Flat Earth Conference was Lord Steven Christ, een man die zichzelf arrogant en de wedergekeerde Jezus Christus noemt. Nog een verschil met de meeste andere aanwezigen: hij was uitgenodigd om de theorie van de holle aarde te verdedigen. En omdat er maar drie sprekers kwamen opdagen, kreeg zijn betoog plots meer gewicht en aandacht.

Volgens de meeste platte-aarders is deze wereld een schijf, afgedekt met een koepel van glas of doorzichtig aluminium, daarover bestaat nog discussie. De zon, de maan, de sterren bevinden zich aan de binnenkant van die stolp. Dat is alles, meer dan zo’n plusminus halve bol is er volgens velen van hen waarschijnlijk niet. Lord Steven Christ stelt dan weer dat het gehele universum, met alles erop en eraan, ruim dubbel zo groot is. De aarde is een volledige bol, dat wel, maar wij leven in die holle, stationaire sfeer. In het centrum bevindt zich naast de Hemel en een dubbele energiepiramide, ook nog eens wat wij het heelal noemen. Deze kern, het hart van de aarde, wordt afgeschermd door middel van glas waarop zich in de loop der tijden ijs heeft afgezet.

aardse-waarheid-7-jpg-png

Moderne adepten van de theorie van de platte aarde grijpen vaak terug naar het basiswerk van de Engelsman Samuel Rowbotham Zetetic Astronomy: Earth Not a Globe (1865). Lord Steven Christ haalt zijn mosterd en zijn messiascomplex bij Cyrus “Koresh” Teed (1839-1908), schrijver van The Cellular Cosmogony; or, The Earth a Concave Sphere (1898)[1]. Teed was een van die kleurrijke figuren aan het einde van de 19de eeuw die zich bezighield met eclectische geneeskunde, alchemie en het oprichten van het zoveelste New Jerusalem. Anderzijds vermeldt Lord Steven Christ verschillende malen dat de kennis hem goddelijk geopenbaard werd en dat het hem vervolgens drie extra dagen kostte om tot de waarheid door te dringen. Al bij al niet zó bijzonder is voor iemand die per slot van rekening de wedergekeerde Jezus Christus beweert te zijn.

Al snel wordt duidelijk dat Lord Steven Christ een tweede roeping heeft: hij wil via deze conferentie platte-aarders behoeden voor de diepe schaamte en de helse pijn van een tweede vergissing. “Don’t get fooled again”, waarschuwt hij bij monde van The Who, niet zijn enige popreferentie. Hij toont daarbij een filmpje waarin een volgeling zijn bekering beschrijft, een bekering dankzij het proces van logisch denken en van deductieve en empirische beschouwingen. Als je het onmogelijke elimineert, dan blijft, hoe onwaarschijnlijk het ook moge zijn, enkel de waarheid over, concludeert Lord Sherlock Christ. Hij wil de platte-aarders diets maken dat ze een “Hegeliaanse dialectiek moeten ondergaan” en dat klinkt inderdaad zeer pijnlijk. Van een ronde aarde (een foute these waar hij al bij al weinig aandacht aan besteedt) via een platte aarde (een antithese die eveneens een vals paradigma is) naar de synthese, de enige echte waarheid van een holle aarde. De theorie van de platte aarde ziet hij als een stepping stone in de richting van de enige echte ware theorie: die van een concave, cellulaire wereld.

Zijn lezing, al bij al een schamele performance van een arrogante hufter, is erop gericht is om op zo’n kort mogelijke tijd zoveel mogelijk aanwezigen te irriteren. En dat lukt hem moeiteloos. De spanning in de zaal stijgt zienderogen en hij gooit meer olie op het vuur door zijn uitleg te larderen met citaten uit het Heilige Boek. Meer dan eens ontstaan er vijandigheden tussen hem en toehoorders wiens geloof in een platte aarde ook religieus en Bijbels gemotiveerd is. Citaten uit de Schrift worden door de zaal geslingerd en gepareerd met andere verzen. Naast mij sist een rood aangelopen platte Bijbelkenner “valse profeet” en “Satan, ga terug”. Zoveel plezier hebt u tijdens uw lessen aardrijkskunde nooit gehad!

De onenigheid tussen de aanwezige holle-aarders en platte-aarders neemt toe wanneer bepaalde technische details ter sprake komen, zowel tijdens de lezingen als tijdens de discussies achteraf. De holle-aarders geloven wél dat er een vorm van ruimtevaart bestaat. Volgens hen is men erin geslaagd om dóór die glazen koepel te vliegen en dat dankzij raketingenieur Wernher von Braun. De aurora borealis of het noorderlicht is niets anders dan de reflectie van de zon in de daardoor veroorzaakte scheuren in de koepel. Ja, u leest het goed en nee, de platte-aarders zijn ook niet overtuigd.

Nog een heikel punt was het ijs dat zich op de glazen kern van de holle aarde heeft afgezet. Dat smelt namelijk door global warming en door het feit dat de zon af en toe stilstaat, zoals beschreven in de Bijbel, aldus Lord Steven Christ en zijn gevolg. Dat ijs dondert steeds vaker neer op aarde in de vorm van megacryometeoren, grote ijsblokken, soms tientallen kilogrammen zwaar, die af en toe uit de lucht vallen. Wij, mensen, kunnen zich op twee manieren beschermen tegen die vallende ijsblokken. In eerste instantie moeten er méér chemtrails gesproeid worden, aldus een monkelende Lord, zij beschermen tegen de opwarming van het ijs aan de hemelkoepel. Consternatie en ongeloof alom. De Tweede Christus overtuigt niet, ondanks zijn credentials. De Poolse Bijbel- en chemtrailaficionado verdraagt het niet langer en loopt woedend de zaal uit. Een tweede tactiek is het bouwen van ondergrondse schuilplaatsen, maar volgens de meeste platte-aarders dienen deze kelders enkel en alleen de elite, de Rothschilds c.s. Volgens de anderen moet iedereen eraan meewerken. Platte-aarders zien hun heil in een spirituele vlucht vooruit, de apocalyptische holle-aarders zijn meer geïnteresseerd in het redden van het vege lijf. Opnieuw wordt de lezing onderbroken door kabaal en discussie.

Slechte energie begint de zaal te vullen. Weggelopen platte-aarders sijpelen terug binnen en de woordenwisseling wordt agressiever. En dommer: of we de theorie van de platte aarde niet kunnen verenigen met de theorie van de holle aarde, probeert nog iemand te sussen. Sommige aanwezigen proberen de situatie dan weer te bezweren met het roepen van “respect” en “liefde”, maar de open geesten van de lichtzoekers zijn dichtgeklapt. Het zou niet meer goedkomen. Tijdens de eindbespreking verlaat Lord Steven Christ en zijn gevolg zelfs de zaal. De man had via YouTube aangekondigd dat hij kabaal zou komen maken. Mij leek zijn missie dan ook geslaagd.

 

En mijn missie? Naast een schriftje tjokvol aantekeningen voor een artikel heb ik vooral het idee naar huis teruggebracht dat de theorie van de platte en holle aarde voor deze mensen een bloedserieuze, bijna existentiële aangelegenheid is, zeker dus geen grap. Een bolle, heliocentrische aarde in een schier onmetelijk universum waarin en waardoor de mens, een vermeende ex-aap, zijn speciale en centrale plaats zou verloren zijn, lijkt tal van deze religieus-spiritueel geïnspireerde en gemotiveerde mensen heel wat angst aan te jagen. Het is in strijd met hun perceptie en intuïtie van een geocentrische platte schijf. Elke persoon of instantie die hun waarneming in vraag durft te stellen, of erger nog, aan te vallen, tast hun soevereiniteit aan, hun vrijheid te denken wat zij willen denken op basis van de eigen zintuigen en het eigen verstand. Net als hun aarde lijken zij onder een stolp vast te zitten, gevangen in hun eigen ideologie die kost wat kost afgeschermd moet worden van vreemde invloeden. De vele complotten die zij menen te ontwaren zwengelen die angst alleen maar aan. Geloof in een platte of holle aarde, overgoten met een dikke saus van complotten en samenzweringen, lijkt mij een overtuiging van verkrampte mensen die niet hoe weten te reageren op een ander, rationeel en wetenschappelijk onderbouwd wereld- en mensbeeld.

Anderzijds, deze mensen domme kloten noemen, of idioten, of gekkies, lijkt mij dan weer een reactie van zogenaamd kritische denkers die niet weten hoe ze daar mee moeten omgaan.

_______________

[1] Beide werken zijn moeiteloos terug te vinden via internets schatkamer http://archive.org.

International Flat Earth Conference, een verslag (1)

Op 2 en 3 juli 2016 vond in Nederland de International Flat Earth Conference plaats. Ik maakte het volgende verslag voor Wonder en is gheen Wonder, het tijdschrift van SKEPP. Dit is het eerste deel.

werk

* * *

Na twee dagen International Flat Earth Conference draait mijn hoofd. De aarde, zo is mij een weekend lang verzekerd, draait niet, die staat stil. Enkele dagen daarvoor ben ik in mijn vlakke land de trein opgestapt om vier uur later af te stappen in een deel van de wereld dat zo mogelijk nóg platter is. Mijn twee virtuele compagnons de route waren Samuel Rowbotham en Cyrus “Koresh” Teed. De eerste was de Engelse vader van de moderne platte-aardetheorie en auteur van Zetetic Astronomy: Earth Not a Globe (1865), de tweede schreef The Cellular Cosmogony; or, The Earth a Concave Sphere (1898). Mijn eindbestemming was Egmond-aan-Zee, Noord-Holland, een voormalig vissersdorp dat nu vooral Duitse toeristen lijkt binnen te halen.

Op zaterdag 2 juli, iets over tien, opent organisator Frans Heslinga de conferentie met een eerste voordracht. Slechts drie van de acht sprekers zijn opgedaagd, maar hij zou met zichtbaar gemak de uren opvullen die op beide conferentiedagen vrij waren gekomen[i]. Frans Heslinga, econoom van opleiding, is dan ook niet aan zijn proefstuk toe. Met zijn bedrijf InfinityEvent zet hij allerhande events en (vak)beurzen op en één van de toppers is het bewustzijnsevenement Earth & Beyond dat focust op “graancirkels, buitenaards contact, wetenschap & spiritualiteit, transformatie, archeologische (on)waarheden, financiële zaken, dimensies en (inter) dimensioneel contact, ufo’s, het universum en […] gezondheid & genezing. Aardse en hemelse zaken dus!”

aardse-waarheid

Dat we belogen en bedrogen worden, begint Frans, al eeuwenlang. Alles wat we op school geleerd hebben, zijn leugens en die zijn we beu! We moeten zelf onderzoeken en ontwaken en snel een beetje, want we worden daarbij ook nog eens bedreigd. Deze mantra zou het Leitmotiv worden van de conferentie, zowel in de zaal als in de wandelgangen. Hitler kon via Argentinië ontsnappen naar Antarctica met behulp van het Vaticaan, gaat hij zonder overgang verder. William Shakespeare heeft nooit bestaan, dino’s evenmin[ii]. Lady Di leeft nog, de maanlanding was een hoax geregisseerd door Stanley Kubrick, chemtrails maken ons ziek en de Titanic is nooit gezonken. Uit de zaal komt de opmerking dat de term ‘complottheorie’ een uitvindsel is van de CIA om complotrealisten te discrediteren. Frans knikt. Het is duidelijk dat hij spreekt voor een publiek van kenners. De eerste vijf minuten van de internationale conferentie over de theorie van de platte aarde zitten erop. Ik ben wakker, maar een beetje in de war door de stortvloed aan complottheorieën.

We denken dat we apen zijn op een rondtollende bal, gaat hij onverdroten verder, en voor die “theorie” zijn er velen verantwoordelijk. Het complot duurt ondertussen dan ook al zo’n 500 jaar. Onder de schuldigen bevinden zich de jezuïet-vrijmetselaar Nicolaus Copernicus (‘Open Circus’ voor complotmakkers die van betekenisvolle anagrammen houden) en de priester(!) Charles Darwin. Niet alleen de bolle aarde, het heliocentrisme en de evolutietheorie moeten er aan geloven. Ook de Big Bangtheorie maakt deel uit van het complot en dus wordt Georges Lemaître geviseerd, “nog zo’n katholieke priester”. Verder J. Edgar Hoover, vrijmetselaar van de 33ste graad, Brian Cox, een rockster die zich voordoet als een professor, tv-presentator Neil deGrasse Tyson, atheïst Richard Dawkins en president Barack Obama. Uiteraard zijn Albert Einstein en een handvol Rothschilds eveneens van de partij. Een complot zonder Joodse samenzweerders, dát zou pas gek zijn.

aardse-waarheid-2-png

Het idee dat we op een bol leven die aan de evenaar tegen ruim 1600 per uur om zijn as draait, daar moet je in Brazilië niet mee afkomen, aldus Heslinga. Aangezien dat sneller is dan het geluid, zouden ze je zelfs niet kunnen horen[iii]. De rotvaart waarmee de aarde rond de zon zou draaien, dat zou je toch moeten voelen[iv]! Nee, toch niet en dus draait de aarde niet. Dezelfde redenering – wat je niet kan waarnemen, bestaat niet – gebruikt hij om het bestaan van satellieten te ontkrachten: je ziet ze niet, dus ze bestaan niet. En het ISS dan? Da’s een drone. Spreker noch publiek zijn blijkbaar op de hoogte van de talloze websites en artikels met tips & tricks voor het visueel spotten van satellieten. De lezing wordt er niet beter op. De ene brok informatie volgt pijlsnel op de andere, het is een gish gallop van halve en hele onwaarheden.

Zwaartekracht is nog zo’n verzinsel, niet meer dan een ‘theorie’ en daarvoor heeft hij twee bewijzen. Voor het eerste bewijs laat je een veer vallen en meet je de tijd tot die veer de grond raakt. Je laat de veer een tweede keer vallen van dezelfde hoogte, maar nu onder een object met een massa van 50 kilogram. De theorie van de zwaartekracht voorspelt dat diezelfde veer trager valt door de aantrekkingskracht van die bovenhangende massa van 50 kilogram. En dat is niet het geval, aldus Frans: de tweede keer valt de veer even snel naar beneden, dus zwaartekracht bestaat niet, concludeert hij. Het andere bewijs behelst dan weer een hoop veren, of beter, een complete vogel: vogels vliegen en Frans scoort een tweede keer. Een volgende slide toont een citaat van Wayne Dyer: “De opperste vorm van onwetendheid is wanneer je iets afwijst waarover je absoluut niets weet”. Drie doelpunten op een rij, juicht het publiek, ondanks de duidelijke owngoal.

aardse-waarheid-3

Het hele idee van een draaiende, bolle maar licht afgeplatte en heliocentrische aarde is een 500 jaar oud complot opgezet door de jezuïeten-vrijmetselaars, waarvan Copernicus er eentje was[v]. Vormen de zon, stralen en de einder samen dan geen driehoek misschien? De ‘theorie’ dat de aarde 23,4 graden uit de haak zou staan (hij bedoelt hier de helling van de aardas) is voor hem een extra bewijs: 90° minus 23,4° is gelijk aan 66,6°. Het publiek, ondertussen verdubbeld, mompelt goedkeurend. Frans glundert, hij kent de geheime codes. De NASA heeft in samenwerking met Walt Disney de mythe verdergezet. Niet om ruimtetuigen te lanceren, want die zijn er nooit geweest, wel om Star Trek – jawel, de serie – bekender te maken. Ook Stephen Hawkings stem is eigenlijk die van een man van het ruimteagentschap en dient enkel ter promotie van hun laakbare ideeën. Een van de hoogtepunten van de tweedaagse is de mededeling dat de NASA eindelijk ter verantwoording geroepen zal worden voor hun aandeel in het complot: het Amerikaanse ruimteagentschap zal voor het gerecht in Den Haag gesleept worden. Applaus alom.

Frans is nochtans een sympathieke man, met een overvloed aan charisma en mededogen. Even komen skeptici ter sprake, kniesoren met slechte energieën die zich enkel denigrerend en vloekend kunnen uitdrukken en die platte-aarders ronduit belachelijk willen maken. Hij roept op om aardig tegen hen te zijn, per slot van rekening zijn zij ook slachtoffers van de grootste hoax aller tijden. En hier heeft hij eigenlijk een punt: agressie hoort niet in een discussie, hoe gek het onderwerp ook lijkt.

Dit was nog maar de inleiding, zegt Frans, al iets minder fris dan een dik uur geleden. Goh joh, er komt nóg, fluistert een bewonderaar voor mij. Het publiek lust er duidelijk pap van; ik snak naar koffie.

aardse-waarheid-4

In de tweede helft van de lezing gaat Frans verder met het afraffelen van nog méér samenzweringen, maar stilaan komt dan eindelijk toch de aarde in zicht: een platte schijf, waarschijnlijk 13 kilometer dik[vi] en afgesloten met een koepel, een stolp. Hij begint over de grenzen van de aarde: Antarctica omgeeft de schijf, als een hoge muur van ijs, verboden voor het gewone volk, voor u en mij, quoi. De zee in de buurt van de ijsmuur bevat zout water en dat is niet toevallig. Mensen kunnen niet overleven op zout water, zout water dient geen enkel menselijk doel. Maar mineralen in het water zorgen wel voor een betere geleiding van levensnoodzakelijke energie, tussen Noordpool (de anode), Zuidpool (de kathode) en de ether, het medium dat de voortplanting van licht en andere elektromagnetische straling mogelijk zou maken: kortom, een Electrolytic Earth Dome Battery. Hier moet een schepper, een creator achterzitten, weet Frans. Dat de theorie van de ether ontkracht werd door Einstein maakt hem tot een onderdeel van het supercomplot. Het is meteen ook de reden waarom Nikola Tesla, voorvechter van de ether-gedachte en van vrije energie, een superieure denker was.

aardse-waarheid-5-jpg

Eigenlijk hint Frans hier voor de eerste maal naar kern van zijn betoog, denk ik, met de uitspraak dat zout water geen enkel menselijk doel dient. Volgens hem is de aarde gecreëerd voor de mens, en dat is ook meteen de reden waarom hij niet gelooft in een bolle aarde, het zonnestelsel en het heelal. Het universum zoals het door de wetenschap wordt voorgesteld laat de mogelijkheid van tal van andere, levensvatbare aarde-achtige planeten open en die gedachte is een aanslag op zijn idee Mens-zijn, een uniek, geschapen wezen waarrond de schepping draait. Enkel op een platte aarde kunnen mensen zich de existentiële vragen beginnen te stellen: wie, wat, waar, hoe? en dat kan volgens hem niet als je op één van de mogelijke miljarden werelden leeft. Waarom niet? Nu, dat wordt niet zo meteen duidelijk. Het is au fond ook de reden waarom hij de de Big Bangtheorie en de evolutietheorie verwerpt: mensen zijn niet het resultaat van een toevallig akkefietje in het Grote Niets en zeker niet het resultaat van een aaneenschakeling van toevallige veranderingen in organismes die wij voor het gemak evolutie noemen. Trouwens, mensen komen niet van lagere wezens, niet van apen, dat is de mens onwaardig. Alle complotten die Frans ziet, wel, alle complotten dus, zijn erop gericht om de mens uit het centrum van de schepping te halen, te devalueren, geografisch én spiritueel. En dat verkropt hij niet. Eén slide vat het samen: “Door de aarde weg te halen uit het bewegingsloze centrum van het uiversum, hebben de vrijmetselaars ons fysiek en metafysisch van een plaats van superieure belangrijkheid gebracht naar een van totale nihilistische onbelangrijkheid” (zijn nadruk).

Nochtans gelooft Frans in een evolutie van ons, mensen, zij het in een andere vorm. Mensen stammen af van de antediluviaanse Nephilim, de reusachtig grote zonen Gods van voor de Zondvloed. De Smithsonian Institution geeft volgens Frans toe dat het schedels van onze grote voorouders vernietigd heeft. En daarvoor heeft hij plots wél bewijsmateriaal, foto’s zelfs, want zien is geloven. Sinds de zondvloed zitten wij, mensen, driemaal opgesloten: in ons lichaam, in onze beperkte geest en in onze platte aarde, die afgedekt wordt door een koepel van doorzichtig aluminium of glas. Enkel wanneer we lichtwezens worden, wezens die materie kunnen maken uit energie, zullen wij erin slagen die koepel te doorprikken en naar een hoger niveau, een nieuwe dimensie op te klimmen. Frans beweert niet alle kennis in pacht te hebben en laat tal van andere mogelijkheden open. Misschien zijn er nog werelden, met andere proporties, dimensies waarin de mens spiritueel moet doorgroeien.

Ook het verhaal van Andrea Barnes kan misschien hints bevatten. Zij zou in 1961 de grenzen van de wereld bereikt hebben op de Zuidpool, maar ze werd tegengehouden door een vreemde, ondoordringbare resonantie. Van Barnes is nooit meer iets vernomen, althans niet in haar stoffelijke vorm. Een Belgisch lid van het publiek krijgt vervolgens even de tijd om zijn contacten met Andrea Barnes toe te lichten. Door frequenties te veranderen konden hij en een vriendin met haar in contact treden. Barnes bevestigde inderdaad dat de wereld vlak is, en dat er achter de ijsmuur iets zou zijn wat het best kan omschreven worden als lichtsteden. De camera van Barnes werd teruggevonden, het filmpje was verdwenen. Typisch weer dat provocatieve gejen van die Jezuïeten, klinkt het vanuit het publiek, filmrol wegnemen maar de camera laten liggen.

Frans heeft zijn onderzoek gedaan, maar laat ruimte voor twijfel en speculatie. En hoewel hij bescheiden genoeg is om zich nog niet volledig ontwaakt te weten, voelt hij toch al de bewustzijnsverandering in zijn leven. Ik, daarentegen, ben na zijn urenlange voordrachten nog niet helemaal overtuigd.

De voordracht van de Poolse katholieke creationist Jordan Michow was minder interessant. Zijn wereldbeeld is even plat als zijn nationalisme (genre “Columbus was een Poolse prins”) en zijn taalgebruik (genre “Nazi-NASA”). Verantwoording voor zijn rabiaat antisemitisme vindt hij dan weer in de roemruchte Protocollen van de wijzen van Sion, een vervalst geschrift waarin uit de fictieve doeken wordt gedaan hoe de joden uit zijn op de wereldoverheersing. De lezing van deze cartooneske platte-aarder is er eentje om snel te vergeten.

__________________

[i] Uit de urenlange voordrachten, die gevolgd werden door vragen- en discussierondes, heb ik geprobeerd een coherent verhaal te distilleren. Dit gaat af en toe ten koste van een precieze, chronologische weergave van een al bij al chaotische en geïmproviseerde conferentie.

[ii] Olifanten hebben 18 uur per dag nodig om voldoende te eten. Dinosauriërs zouden groter zijn geweest en dus hadden ze meer dan 24 uur per dag nodig. Dat is onmogelijk, ergo dino’s hebben nooit bestaan, aldus de spreker. Die redenering klopt natuurlijk niet: het is niet omdat een dier groter is dat het meer tijd nodig heeft om zich te voeden. Maar vooral: de meeste dinosauriërs waren kleiner dan olifanten. Zelfs de Tyrannosaurus woog minder.

[iii] We weten dat geluid zich door de lucht voortplant, en de lucht draait mee met de aarde.

[iv] Precies hetzelfde argument werd gebruikt door tegenstanders van Copernicus in de 16de eeuw, voordat Galilei de traagheidswet ontdekte.

[v] De jezuïeten ontstonden in 1534 in Parijs. Copernicus, die toen in Polen woonde, had al twintig jaar eerder zijn theorie geformuleerd. Hij overleed in 1543, amper drie jaar nadat de jezuïetenorde definitief erkend werd. De vrijmetselarij dateert van 1717.

[vi] Voor dat cijfer baseerde de spreker zich op de gegevens van het zogenaamde Boorgat van Kola (Rusland). Met zijn 12.262 meter is dit het diepste gat gemaakt door mensen. Mysterieuze krachten die weerstand boden, verhinderden de Russen om dieper te boren, aldus de spreker. Ergo, de schijf is zo’n 13 km dik.

Naomi Apachi’s demonstratie in Mol (1)

naomi-apachiNaomi Apachi was een van de standhouders tijdens de Spirituele Beurs te Mol, waarover ik in een eerder artikel berichtte. Naomi is flambloyant, open en vriendelijk, ze praat graag en veel. Haar podiumnaam is een eerbetoon aan Phoenix, een Apache-indiaan uit het Amerikaanse Zuidwesten met een verrassend Griekse naam. Deze even vermetele als steendode krijger van de Grote Vlaktes in Arizona en New Mexico helpt haar tijdens haar paranormale, psychometrische sessies.

Het hoogtepunt van haar professionele carrière als medium situeert zich in de jaren 2008-2011, met onder andere gewaagde optredens tijdens het VTM-programma Het Zesde Zintuig (haar Hitler-sketch heeft ondertussen een zekere cultstatus verworven) en drie boeken bij Standaard Uitgeverij, toch geen kleintje in de wereld van bedrukt papier. Volgens de gespecialiseerde pers vond ze na haar gloriejaren enigszins genoodzaakt de weg terug naar de kleinere paranormale beurzen. Onze hardwerkende zelfstandige met een website geeft ook lessen “Intuïtieve Ontwikkeling” en “Zesde Zintuig Ontwikkeling” (“Mor as ’t er ni inzit, kanne kik et er oek ni uithale, é”), doet privésessies en geeft publieke demonstraties.

Psychometrie is haar gave, haar vak, haar broodwinning. Tijdens demonstraties ‘leest’ zij voorwerpen en foto’s die mensen aan haar geven en daarbij wordt zij geholpen door Phoenix de Apache. In twee blogartikels wil ik de publieke sessie in Mol beschrijven. In een eerste deel doet zij het stervensproces van een oudere man dunnetjes over. Het was de eerste zogenaamde cold reading met een nietsvermoedend slachtoffer die ik zelf heb meegemaakt. In het tweede deel gaat zij het gevecht aan met een sleutel in een vreemd doosje, mijn tweede cold reading en met een man die al iets minder nietsvermoedend was.

naomi-incl-overledenen

* * *

Een dringend geval van synchroniciteit tijdens de Spirituele Expo te Mol: terwijl mijn lichaam zich in balans probeert te brengen door toxische stoffen af te scheiden, is Naomi Apachi al aan haar publieke sessie begonnen. Goed vijf minuten te laat kom ik de zaal binnen, maar dat is blijkbaar tijd zat voor mevrouw Apachi om alvast één oudere vrouw, 60+ schat ik, in tranen te hebben doen uitbarsten.

Ja, hij was een brave mens, heel gesloten, maar joviaal. En fier, zo fier. De vrouw knikt bevestigend. Blijkt dat ze praten over haar vader. Naomi incorporeert onmiddellijk de bevestiging van haar gissingen, nu ja, in dit geval generische platitudes die toepasbaar zijn op zo ongeveer elke oudere man van die generatie, en ratelt dan verder. Telkens vraagt ze, vist ze naar een stukje informatie en onmiddellijk verwerkt zij het antwoord – een ja of een knik of een hoofdbeweging – in haar woordenvloed.

Hij heeft afgezien, zegt Naomi. Opnieuw een bevestigende snik. Een oude mens heeft veel kans dat hij afziet in zijn lange leven. Zo gaat dat bij mensen. En leed leidt naar mediums. Maar op dit punt hebben we dus nog geen specifieke informatie over dat lijden. De Apache waarmee Naomi spiritueel contact heeft, kijkt vanuit De Eeuwige Jachtvelden met grote ogen naar Naomi, heft zijn schouders op en maakt een verontschuldigende beweging met beide armen. Naomi zwijgt ook.

In de nanoseconden die volgen, vraagt Naomi zich af of haar indiaanse geest niet wat traag is geworden en of hij wel geconcentreerd meeluistert. Zou hij iemand anders hebben, zou hij haar bedriegen met een ander medium, die van twee tafeltjes verder? Tijd om van indiaan te wisselen? Naomi Dakoti klinkt óók heel goed.

De vrouw zegt uit dat haar vader terminaal was en in het ziekenhuis lag.

Phoenix de Apache bevestigt.

– Natuurlijk, dat was het!
– Snel, we kunnen dit nog redden, Phoenix. Wat doen terminaal zieken zoal in een hospitaal?
– Ademen, Naomi, ademen.
– Mor vent toch, als ze niet ademen, zijn ze dood. Iets anders.
– Ik bedoel eerst zwaar ademen, Naomi, moeilijk ademen. En dan sterven. Als de man nog in het ziekenhuis ligt, zou zij nu aan zijn bed zitten. Als hij genezen zou zijn, zit zij óók niet in een cafetaria van een school in fucking Mol met jou te praten.

Terwijl haar indiaan zich stilletjes afvraagt of Naomi nu echt niet zonder hem op deze voor de hand liggende antwoorden kan komen, vertelt Naomi aan de huilende vrouw dat ze de vader zwaar en stokkend ziet ademen, en ja, inderdaad in een ziekenhuis. De vrouw bevestigt opnieuw. Naomi heeft gelijk. Naomi weet. Naomi ziet.

Ik heb geen idee of die conversatie nu in het Chiricahua, Mescalero, Lipan of een andere Apache-taal plaatsvond, of in een soort grammaticaloze mentale taal op een hoger spiritueel niveau. Maar taalkundig gezien vind ik het hoe dan ook een knappe prestatie om zo snel over te schakelen van de ene taal naar het plat Antwerps. Paranormaal gezien is het natuurlijk kouwe kak om iets te herhalen wat de andere persoon zelf net gezegd heeft en daarop verder te borduren, met of zonder de hulp van een ingebeelde prairieganger.

Maar Naomi weet op dit punt genoeg. Wat ze nu moet doen is enkele minuten blijven praten en dat is geen probleem, dat is haar gave, haar vak, haar broodwinning. Ze doet de doodstrijd van de oude man dunnetjes over en de dochter mag nog maar eens haar verdriet beleven. Naomi zuigt het leed minutenlang uit de vrouw. Het is duidelijk dat de rouwende slechts een middel is, een opstapje, om haar Hogere Doel te bereiken. Je weet toch hoeveel een zelfstandige moet afdragen?

Jart Voortman versus ‘de skeptici’

img_0217Op woensdag 21 september 2016 hield de protestantse theoloog Jart Voortman in het Antwerpse Elcker-ik centrum een lezing met als titel “Bestaat er zoiets als het paranormale?”. Aangezien het mijn bedoeling is om een leesbaar verslag te schrijven, moet ik hier en daar creatief omgaan met de chronologie van de lezing. Ik ga de vele onderbrekingen, vragen en verhalen wegediten. De hele namiddag verliep vrij chaotisch en eerlijk gezegd vroeg ik me nadien af of het wel zoiets als een lezing was.

Voortman opende met een frontale aanval – laat het ons een inleiding noemen – op mensen die zeggen dat ze alles begrijpen, mensen die denken dat de werkelijkheid bestaat uit een hoop moleculen die gewoon maar wat met elkaar botsen. Mensen die het leven beschouwen als een driedelige set blokken met daarop de letters D, N en A. Mensen, kortom, die zich gedragen als stropopargumenten.

En om aan te tonen dat er veel meer is dan wat we kunnen waarnemen met onze zintuigen, probeerde hij enkele goocheltrucjes uit te voeren, een middel dat zeer populair is onder skeptici, denk maar aan honest liar James Randi, onze Gili of Tayson Peeters.

Als het Voortmans bedoeling was om aan te tonen dat de wereld meer is dan de waarneembare werkelijkheid, dus “zoiets als het paranormale”, dan is een goocheltruc niet de beste keuze, me dunkt: een goede truc is er nu net op gericht om ons dat te doen geloven terwijl men enkel “materialistische” middelen gebruikt, “botsende moleculen”, zo u wil. Het punt van Gili’s show “Iedereen paranormaal”, bijvoorbeeld, was nu net het feit dat hij door te spelen met de vijf zintuigen van zijn publiek de indruk kon wekken dat er een zesde zintuig is.

Maar niet alleen mij deed zijn onhandig gestuntel sterk denken aan Toon Hermans’ legendarische goochelsketch, die volledig de mist in ging. Als het dus Voortmans bedoeling was om aan te tonen dat we iets moesten zien dat er niet was, namelijk goocheltrucs, dan slaagde hij wél in zijn opzet. Hoe dan ook, een carrière als eerlijke leugenaar kan de Hollandse theoloog best vergeten.

Een carrière als natuurkundige trouwens ook: indien men denkt dat de kwantummechanica plompweg aantoont dat alles mogelijk is, dan denk ik dat men het niet al te best begrepen heeft. Dat er verder niet veel over kwantumfysica in relatie tot het paranormale gesproken werd, was een van de weinige pluspunten van de namiddag.

de-ongelovige-thomas-heeft-een-puntOp dit punt staat in mijn notaboekje “begint plots over SKEPP en skepticisme”, maar om de tekst leesbaar te houden, zal ik het houden bij: in het deel na de inleiding zette een gewiekste Jart zijn aanval op het skepticisme in. Als wapens selecteerde hij argumenten en redeneringen die hij nu net in de skeptische literatuur gevonden had. Jart wilde het skepticisme en in één moeite door bekende adepten als Etienne Vermeersch, Johan Braeckman en de “te kille, al te rationele” Maarten Boudry met hun eigen argumenten verslaan en op die manier aantonen dat (1) skeptici weinig wetenschappelijk zijn en (2) dat er zoiets als het paranormale bestaat! Dat was waarschijnlijk ook de reden waarom hij zijn lezing aangekondigd heeft in een mail aan SKEPP, zoals ik uit goede bron vernomen heb. Zijn munitie haalde hij vooral uit Braeckmans en Boudry’s boek De Ongelovige Thomas heeft een punt.

Skeptici houden zich onledig met zaken zoals telepathie, wenende Mariabeeldjes, hekserij en, ach, ook wel wat homeopathie en een complot hier en een ufo daar, aldus Voortman. Terwijl hij lacherig wat commentaartjes gaf op de ondraaglijke lichtheid van de drukdoenerij omtrent Yeti’s en Bigfoots, zwaaide hij met Michael Schermers Why people believe weird things, een boek dat voor één vijfde gaat over dat andere, onbetekenende akkefietje met die zes miljoen joden en den Duits. Of tegengas geven – slechte woordkeuze… of ingaan tegen de Holocaustontkenning ook “zo één van die subjectieve zaken” is die skeptici proberen te ontmaskeren, werd dus niet meteen duidelijk daar in de zaal van Elcker-ik, gelegen midden in de Antwerpse Jodenbuurt.

Onduidelijkheid troef bij Voortman, een hele lezing lang. In het zelfde rijtje van banale skeptische onderwerpen had hij het over zogenaamde spookhuizen. Maar beschouwde hij mensen die op zoek gaan naar geesten met, ocharme de sukkelaars, elektronische apparatuur (ha ha hoongelach) nu als skeptici? Het werd nog verwarrender wanneer hij twee minuten later verhaaltjes begon op te dissen van geesten die zich kenbaar maken via … oude radio’s. En zo trapte onze theoloog constant zichzelf in het kruis.

Hoe dan ook, volgens Jart besluiten skeptici veel te snel dat iets niet bestaat, dat iets niet klopt of kan. En dat is volgens hem niet wetenschappelijk. Er volgde net geen “Checkmate, skeptics!”

“Buitengewone beweringen vereisen buitengewone bewijzen”. Ook deze slagzin, onder meer gedebiteerd door Carl Sagan, wilde Voortman in vraag te stellen. Zijn eerste voorbeeld ging over de zwaartekrachtgolven: er werd lang over getheoretiseerd, maar uiteindelijk was één eenvoudig bewijs afdoende om de wetenschappelijke gemeenschap te overtuigen van het bestaan van die golven. Terwijl ik een enigszins wilde What the fuck! probeerde te onderdrukken, vuurde hij een tweede voorbeeld af. De boutade van de bioloog J.B.S. Haldane, dat één fossiel van een konijn in Pre-Cambrische afzettingen de evolutietheorie van Darwin onderuit kan halen, vond hij ook een aanwijzing dat skeptici serieus overdrijven met hun ‘buitengewone bewijzen’. Wat is er nu eenvoudiger dan één konijn? Anders gezegd, in de wetenschap heeft men helemaal niet veel bewijzen nodig! Voor scheidsrechter Jart is het opnieuw duidelijk dat skeptici zich op het wetenschappelijke veld in een buitenspelpositie bevinden.

Een derde punt: door hun stugge en afwijzende houding ten opzichte van anekdotes plaatsen skeptici zich andermaal buiten de wetenschappelijke discussie, aldus Voortman. Voor skeptici doen anekdotes er niet toe, terwijl ze niet beseffen dat in de wetenschappelijke literatuur casussen wél belangrijk zijn. Skeptici bekijken de wereld louter vanuit hun perspectief. Dat ze daardoor willens nillens doof blijven voor anekdotes, maakt dat ze dingen niet serieus nemen. Maar daar vergist Jart zich feestelijk in. Waar hij zich ook in vergist, is in de betekenis van vrij eenvoudige Nederlandse woorden. Zijn semantisch gegoochel had ongeveer dezelfde kwaliteit als zijn eerste goocheltrucjes. ‘Buitengewoon’ betekent niet hetzelfde als ‘veel’ of ‘complex’ en net zomin is ‘anekdote’ hetzelfde als ‘casus’.

Ook de statistiek, dat andere hulpmiddel, moest er aan geloven. Omdat er om en bij de 20 mensen in de zaal zaten, verwees hij naar de verjaardagsparadox: er is 50 procent kans dat in een groep van 23 willekeurig gekozen mensen twee dezelfde verjaardag delen. Maar daar geloofde hij niet in, dat ging in tegen zijn gevoel en intuïtie. Hij was zo overtuigd dat de paradox niet klopt, dat hij ei zo na het Wikipedia-artikel citeerde: “Bij veel wiskundige vraagstukken, met name bij kansrekening en statistiek, blijken mensen intuïtief tot verkeerde antwoorden te komen. Omdat deze ingevingen zo overtuigend zijn, voelen mensen geen enkele aanleiding om te twijfelen aan hun antwoord.”

Het wordt een beetje vervelend, maar bij zijn volgende punt hoorde hij andermaal de bel maar wist hij de klepel niet hangen. Omdat mensen zeer beïnvloedbaar zijn, een waardevol gegeven uit de sociale psychologie, is het mogelijk om valse herinneringen te creëren. We hebben al bij al een onbetrouwbaar geheugen, aldus Voortman, waarmee hij zo ongeveer de halve skeptische literatuur van de laatste 30 jaar citeerde. Maar ook hier maakte hij een vreemde omslag.’s Avonds weet hij namelijk doorgaans waar hij ‘s morgens zijn fiets heeft gezet, dus “dat het geheugen één grote warboel is, dat kunnen we toch niet accepteren”. In zijn schijnbokswedstrijd tegen zijn imaginaire skeptici was dit zo ongeveer de vierde keer dat hij zichzelf tegen het canvas werkte.

Een laatste argument haalde hij eveneens uit het boek van Braeckman en Boudry. En ook hier is de uiteindelijke pointe dat een uitleg die skeptici gebruiken om anderen de les te spellen, hen uiteindelijk als een boemerang vol in het gezicht raakt: immunisatiestrategieën. Skeptici hebben namelijk zelf ook last van cognitieve dissonantie en zeker wat het paranormale betreft. Het past niet in hun wereldbeeld, dus elk bewijs, elk argument pro redeneren ze weg om hun ideeën intact te houden. Dit lijkt mij trouwens een uitstekende plaats om te melden dat op 22 december in het Antwerpse Elcker-ik centrum een namiddag over cognitieve dissonantie zal plaatsvinden.

Mocht u de indruk krijgen dat dit tot nu toe enigszins een coherente lezing was, ondanks de inhoudelijke onvolkomenheden, dan komt dat louter omdat ik alle onderbrekingen van enkele aanwezige skeptici en een schier oneindige stortvloed aan anekdotes, casussen quoi, heb weggelaten. De drang bij de aanwezigen om te getuigen over hun paranormale ervaringen was enorm. Jart had geen greep op zijn publiek en stilaan verloor de lezing haar dynamiek.

Ondertussen waren we aangekomen bij het deel waarin hij twee fragmenten uit de KRO-reeks Wonderen bestaan wilde tonen. Het waren volgens hem zéér sterke voorbeelden van paranormale gebeurtenissen. De fragmenten die hij toonde, vind ik online niet direct terug, maar via deze link naar de webpagina van het KRO-programma krijgt u alvast een indruk van de inhoud en van de waarde van de getuigenissen. Voor mensen die niet klikken: het programma is even stroperig, kitchy & campy als de titel doet vermoeden.

Jart heeft twee specifieke verhalen gekozen, omdat daarin telkens meerdere mensen dezelfde ervaring hebben! En dat kan toch geen toeval zijn, daar kan geen skeptisch argument tegen op. In een eerste fragment vertelde een vrouw hoe ze door een “onzichtbare hand” werd tegenhouden en van de dood werd gered. Een getuige bevestigde de gebeurtenissen. In een tweede fragment vertelden twee zussen op een bijna identiek dezelfde manier hoe ze op een bijna identiek dezelfde manier via een klopgeest te weten zijn gekomen dat hun vader gestorven was in Turkije. Hetzelfde verhaal, dezelfde bewoordingen: dat kan niet gelogen zijn! En trouwens, vóór de reis, zo getuigde de hele familie in tranen, had vader al aangekondigd dat het zijn laatste keer zou zijn. Nou, een mooier bewijs voor het paranormale kan je toch niet tegenkomen. Jart glunderde en zag hoe het paranormale, eerder dan het verdriet van de twee dames, afdroop van het scherm.

De zaal werd rumoeriger, een enkeling trok duidelijk de skeptische kaart, de meerderheid wilde vooral zélf vertellen. Eerst over hun persoonlijke ervaringen, later over verhalen die ze zelf gehoord hadden, een opbod aan paranormaligheid: bijna-doodervaringen, mysterieus aangekondigde sterfgevallen, paranormaal begaafde kinderen die dode mensen zien, en parasensitieve dieren die zo uit de sprookjes van Rupert Sheldrake lijken te zijn gestapt. De meeste verhalen waren in se zo schrijnend en aandoenlijk, ook als men ze zou ontdoen van de paranormale franjes. Maar Jart verloor het initiatief en de namiddag begon te verzanden in de “casussen”. Hier en daar werd er nog geprobeerd om iets te duiden – dat we na zovele verhalen over bijna-doodervaringen niet meer kunnen ontkennen dat er niets van aan is, want een professor hier zegt en een onderzoek daar bewijst. “Onze hersenen maken het bewustzijn niet, net zomin als een computer het internet maakt”, aldus onze protestantse theoloog in een poging om relevant te blijven. Uiteraard lokte dit een vraag over Dick Swaabs boek Wij zijn ons brein uit. Met zijn opmerking dat volgens hem paranormale ervaringen bestaan, maar paranormale begaafdheid niet, oogstte hij dan weer geen succes bij de aanwezigen met paragnostieke neigingen.

Het werd ook goor: een aanwezige man vertelde een dieptragisch verhaal gelardeerd met schijnbaar paranormale fenomenen en eindigde snikkend met de woorden “Ik weet niet wat het verhaal betekent”. Waarop Voortmans pastorale antwoord luidde: “Je weet best zelf wat het betekent.” En hier eindigde wat mij betreft het goede fatsoen en de lezing.

Het is meer dan begrijpelijk dat mensen een enorme drang voelen om hun tragische verhalen te vertellen en om hogere betekenissen te zoeken in schijnbaar ongerelateerde gebeurtenissen die lijken te leiden naar een tragisch sterfgeval. Uiteraard hebben zulke ervaringen een enorme impact op een mensenleven, op het leven van tal van mensen die zulke gelijklopende tragische feiten moeten ondergaan. Wat ik al niet meer begrijp is dat deze neigingen niet gewoon beschouwd kunnen worden als wat ze zijn: kenmerken van onze menselijkheid, kenmerken die net door hun gelijkenissen mensen dichterbij zouden kunnen brengen in verdriet, acceptatie en mededogen. In plaats daarvan geven clowns als Voortman de voorkeur aan een paranormale uitleg, die schijnbaar wijst op een Hoger Iets, maar uiteindelijk uiterst banaal is. Dat wij zulke gelijklopende tragische ervaringen hebben, die inderdaad vragen kunnen oproepen, maakt ons net tot mensen. Dat toeschrijven aan het paranormale is een flagrante ontkenning van onze menselijkheid.

19/09/2016: Spirituele Expo te Mol

tisp-spirituele-expoMol mag dan al één van de vele parels zijn die God gracieus heeft uitgestrooid in de Kempen, zondagsrust moet je er niet gaan zoeken. ’s Morgens heersen naar wekelijkse gewoonte verkopers en pluimvee over het stadsplein, ’s avonds krijgen we Kreuners met een vleug gebakken ajuin geserveerd tijdens de braderie. En overdag biedt TISP, “dé school voor wetenschap en techniek”, onderdak aan de eerste paranormale beurs in jaren. Ik hoop dat ze daar op maandag-schooldag nog weten in welke kast ze de STEM hebben opgeborgen.

Ik laat me leiden door drie gidsen, drie mannen die door hun sociale vaardigheden zo ongeveer elke standhouder aan de praat krijgen en houden. Toegegeven, veel moeite moet men niet doen om van John Breukels een uitleg te krijgen. John is de CEO van Light Miracles® en biedt onder meer reizen aan naar de Bosnische Vallei van de Piramides, die een tiental jaren geleden ontdekt en opengesteld werden door Semir/Sam Osmanagić. Dat de Europese Vereniging voor Archeologen het werk van Osmanagić pijnlijke oplichterij noemt, die enorme schade toebrengt aan het echte Bosnische cultuurerfgoed, vindt John niet de moeite waard om te vertellen. Belangrijker zijn de helende kristallen uit de streek die John enkele jaren geleden genezen hebben van een “volledig uitgezaaide lymfeklierkanker”. Die soort, dus.

thumb2_cebqhpgvzntr_01-ae-arielJohn maakt en verkoopt ook engelensprays, en neen, hierbij moet u niet denken aan angelieke golden showers of afgeleide producten. Jarenlang was hij een enthousiaste gebruiker van een bekende auraspray van aartsengel Michael, maar na enige tijd gaf zijn heldervoelendheid aan dat de beschermende energie vervangen was door “een geautomatiseerde productielijn met mechanische commerciële bijwerking”. Dan maar zelf aan de slag, moet hij gedacht hebben. Momenteel telt het assortiment tientallen engelensprays, “100% natuurzuiver, met Hart en Ziel ambachtelijk vervaardigd”, aldus de luxueuze glossy folder van 24 pagina’s in vierkleurendruk. “Elke essence komt tot stand door ‘lichtwerk & kanalisering’ van de betreffende energie uit de Bron”. Pas bij het vervaardigen zelf wordt duidelijk welke aartsengel zich op dat bepaalde blauwe flesje wil laten afdrukken op het label.

* * *

Mireille De Vos, kaartlegster: €50,00.

* * *

Medium Angel dient zichzelf aan. Zij zoekt cliënteel voor de techniek die ze zelf ontwikkeld heeft: zandlezen. De finesses gaan verloren in haar verwarde uitleg, maar ik meen te hebben begrepen dat je eerst je hand in zand moet steken en het vervolgens op een folie moet drukken. Die afdruk “leest” ze, geholpen door geesten, onbekenden of mensen uit haar dromen. Ik kan me vergissen in de details, maar maak me sterk dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Hoe dan ook, haar gave is geen voorrecht, maar het resultaat van 40 jaar ontwikkeling.

“Ik krijg dat door”, zegt ze.
“Lucky bastard”, denk ik.

Wat de stemmen rondom haar niet verteld hebben – ze weet het gewoon – is het feit dat de andere mediums op deze beurs niet allemaal te vertrouwen zijn. Door medium Angels waarschuwing verliezen in één klap vier mannen hun naïviteit omtrent het paranormale op een beurs: niets is wat het lijkt.

* * *

Engelen consult: €50,00.

* * *

Naomi Apachi is een fenomeen. Ooit schitterde deze Antwerpse spraakwaterval in de VTM-show Het Zesde Zintuig. In diezelfde periode verschenen drie titels van haar hand bij Standaard Uitgeverij. Zij is een hardwerkende zelfstandige ondernemer die lezingen, readings en cursussen geeft. De Apache-indiaan Phoenix steunt haar spiritueel, echtgenoot Marc beschermt haar aardse belangen, zij het op een slinkse manier. “90% van de mensen hier weten niet waar ze mee bezig zijn”, zegt hij. Men moet geen spirituele gidsen hebben om te begrijpen dat hij het over de andere standhouders heeft. “Andere mediums laten jou vertellen, laten jou de informatie geven. Naomi vertelt zélf. Pats, boem, altijd d’erop.”

Later op de dag geeft ze een demonstratie psychometrie en het dient gezegd, Naomi vertelt inderdaad zelf, ze vertelt veel en snel. Maar ze is niet steeds even accuraat, niet elk object leest ze even vlot.

“Wie is het meisje op de foto?”
“Ik!”
“Oh, ik zie het niet.”

* * *

Severien, bekend van Het Zesde Zintuig: €40,00.

* * *

Steevast op post bij dit soort evenementen en voor zover ik kan zien niet aangekondigd op de affiche zijn de heren en dames van Scientology. Terwijl de compagnons rondkijken en vragen stellen, klampt een Franse scientologe me aan. Of ik een journalist ben? Wat ik opschrijf en waarom? Haar Engels is meer dan behoorlijk, enkel bij kritische vragen mijnentwege laat de geest van Shakespeare haar af en toe in de steek. Ze geeft me dan maar door aan haar collega, een beminnelijke Nederlandse vrouw.

De vrijwilligers van Scientology staan op zulke beurzen omdat ze daar mensen kunnen aanspreken die zoekende zijn, die kennis willen vergaren, antwoordt ze me glimlachend. En laat de Scientology nu net die kennis hebben én delen. Volgens haar geven de andere standhouders ook stukken weer van de kennis van Scientology, hoewel ze het misschien niet altijd beseffen. Anderzijds, geeft ze later toe, die andere kennis haalt natuurlijk niet hetzelfde niveau als die van Scientology. Goed, maar niet volledig, verzekert ze me, zonder zich denigrerend uit te laten over de collega-standhouders. Wat die kennis nu precies inhoudt? Nou, daarvoor moet je onder andere het boek Dianetics lezen van stichter L. Ron Hubbard. En nee, dat is niet gratis. Gratis bestaat niet op deze beurs.

* * *

Mr. Netten, helderziend medium: €50,00.

* * *

Ja, wij zijn met het nodige skepticisme de beurs binnengestapt. Nee, wij hebben de standhouders of de bezoekers niet getrolld. Dat deed Dela uitvaartverzekeringen met de machtige slogan

Is er leven na de dood?
Geen idee, maar er zijn wel facturen.

Mocht u twijfelen: ook nadat uw stoffelijk omhulsel het ondermaanse verlaten heeft, het tijdelijke heeft ingeruild voor het eeuwige, het materiële voor het spirituele, dan nog betaalt u. Niets is gratis, niet tijdens de beurs, niet na de beurs.

dela

* * *

Met dank aan Filip, Dries en Benny en hun gaven, hun sociale en theatrale vaardigheden, die de gesprekken vlot deden verlopen. De foto hierboven is gemaakt door Filip.

Over Naomi Apachi’s publieke demonstratie en haar kosmische twijfel bij een man en zijn sleutel schrijf ik in een volgend blogartikel.